Hiçlik...

Günaydın Sevgili Okurlar,

Uzun bir aradan sonra yine yazmaya başladım. Aslında o kadar çok şeyi erteliyoruz hayatımızda... Şairin dediği gibi hayat kısa kuşlar uçuyor... Hayatı daha doğrusu anı mümkünse doyasıya yaşamak lazım... Ama hayat bu istediğimiz gibi gitmediğinde, hani buhranlar içinde olduğumuzda anı yaşayamıyoruz malesef... Hele ki bu güzel memlekette... Öylesine acılar yaşanıyor ki, anı yakalamak Yaradanın her kuluna nasip olmuyor... Hele ki benim gibi duygusal bir insansanız.. 

Şu an Mehmetçiklerimiz bu memleketin özgürlüğü ve bağımsızlığı uğruna Afrinde büyük bir mücadele içinde.. Şehit haberleri duyuyoruz... Yüreğimiz cayır cayır yanıyor... Hiç şehit olan bir Mehmetçiğin hayalini düşündünüz mü? Şehitlik en yüce makam evet... Ama nedense benim aklıma çoğu zaman şehit olan askerlerimizin hayalleri geliyor...?Kim bilir ne hayaller kurdular? Ölüm hayatın tek gerçeği bunda herkes hem fikir... Lakin yıkılan hayaller diye bir gerçek var ortada... Bir annenin oğluyla ilgili hayalleri, bir çocuğun babası ile olan hayalleri... Babasını sadece resimlerinden tanıyacak olan bir çocuğun ruhsal durumu... Bir eşin eşiyle birlikte kurduğu hayaller... Evet, yaşam belki biz acı çekiyoruz diye dönmesini durdurmuyor ama bir ölüm, sadece bir bedenin kara toprağa verilişi değil, aynı zamanda o bedeni seven ruhların da bir anlamda ölümü demek bana göre..

İnsan hayalleri yıkılınca kendini bir hiçliğin ortasında hissediyor. Her şey anlamını yitiriyor... Yemesi yeme değil, içmesi içme değil... Yaşama dair hiç bir şeyden zevk almıyor.. Bir nevi yaşayan ölülere dönüşüyor...  Ama hayat her şeye rağmen ayakta kalmayı öğretiyor insana... Çünkü başka şansın yok... Ya sen de öleceksin ya da her şeye inat yaşayacaksın... Yaşam var ise umut her şeye rağmen vardır...