İbo kültürü ve Cem Adrian

Ben Fazıl Say'ı falan bırakıyorum arkadaş.

Türkiye'nin imparatoru dururken bizim neyimize klasik müzik falan. Ciddi söylüyorum. Şöyle bir düşünüyorum da yani ben İbo'yu sevsem daha çok kişi bulurum yanımda. Doğru değil mi? Geçen bayram Gap turu yapıyoruz. Ve rehberimiz bizi balıklı gölün etrafında toplamış oranın hikayelerini anlatıyor. Tabii oranın halkı da toplanmış etrafımıza, büyük bir dostluk içinde hikayeyi dinliyoruz. Bir ara hikayenin bir bölümünde imparator sözü geçti. Yanımda ki adam bi telaşlandı. Sanki birşey söyleyecek ama çıkmıyo bir türlü. Bende garip garip adama bakıyorum. Heralde adam bakışlarımdan cesaret aldı. Ve aynı şu cümle döküldü ağzından; " O da kimmiş beee, asıl imparator İbo'dur. " bunu biraz yüksek sesle söyledi. Rahatsızlık belirten bazı homurdanmalar oldu bizim grup içerisinde. Herhalde adamın da biraz akli dengesi bozuktu. Arkadaşları bunu kollarından tutarak uzaklaştırdılar. O zaman çok gülmüştüm.

Belki İstanbul'da çok fazla olmasa da (ki burada da hatırı sayılır derece de İbo hayranı var) oralar da ayrı bir idol İbo. Yani onlar için İbo bir abi, onlara yol gösterici, e babadan dayağı yedikten sonra, sevgiline kavuşamadıktan sonra, kimin şarkılarıyla avunulacak. Bundan 5 yıl önce babamın mesleği dolayısıyla Bursa-Mustafa Kemal Paşa ilçesinde bulunuyordum. Oralarda televizyonlar olmasa sanmıyorum İbo'yu tanıyayım. Yaşım dolayısla belki ama ben duymamıştım etrafımda hiç İbo lafını. Biz İstanbul'a geldikten sonra ben özel okula başladım. Niye efendim? Çünkü 1 sene devlet okulunda okuduktan sonra dayanamadım. M. K. Paşa'da da ben devlette okurdum ama görmemiştim dayak falan. İstanbul'a bir geldim, psikolojim bozuldu resmen. Allah'tan bana dayak atılmadı okulda. Annemler ne yapardı bilemiyorum. Onlar da bu durumdan rahatsız olup beni özel okula verdiler. Ve benim İbo serüvenim başladı. Hani vardır ya bir söz "kıroyum amma para bende" diye. Evet ben bu sözün ata sözlerimiz arasına alınması gerektiği taraftarıyım çünkü çoğu atasözünden daha doğru. Ben memur çocuğuyum efendim. Yani zenginlikle falan bir alakam yok. Özel okulda da dededen kalma birkaç ev sayesinde okuyorum. Yani "zengin kıro"ların arasına düşmem dedem sayesinde oldu. Özel okula başladığımdan beri günlerim İbo ile geçiyor. Çünkü genelde tenefüslerde olsun derslerde olsun benim yegane arkadaşlarım şarkı söylüyorlar ve malasef genelde söylenen şarkılar İbo şarkıları oluyor. Kesif bir İbo kültürüm vardır yani küçümsemeyelim. Bilirim çoğu şarkısını. Evde klasik, okulda arabesk güzel oluyor aslında. Değişik tatlar bunlar. Herşeyi denemek lazım.

İbo dendiğinde gözlerimizi kapayamayız. Çünkü istemesekte gözlerimize soktukları için genelde pek başarılı olamıyor göz kapama işlemi. Ben de diyorum ki tarzımız tutmasa da saygı duyuyoruz İbo abimize. E adamın sesinin oktavı herkesçe malum. Gerçek! Var mı bakalım Fazıl Say'da o kadar oktavlı ses! Sanmam. Hatta ben diyorum ki boyle bir ikili olsun. İlla Fazıl Say'la değil ama ne bileyim. Mesela Cem Adrian falan. O da baya oktavlı bir arkadaşımız. İbo kalından söylerken Cem inceden söyler, İbo inceden söylerken Cem kalından söyler. Güzel olur yaa. İtiraf edeyim ben giderim o konsere!