İçsel karmaşa

Karmakarışık olmaya başlamıştı her şey, bazen karışıyordu beyninde zaman. Yaşadığı zaman dilimi gerçek miydi? Şimdi hissettiği duygu, bilinmezliğinin sıkıcılığıydı. Ne kadar zamandır böyleydi? İki ay mı olmuştu? Kafasında sıradan düşüncelerle yürürken yine o bildik sıkıntıyı hissetti başında. Son zamanlarda daha sık oluyordu. Sonra beyninin içinde bir sürü akımın aynı anda bağlantıya geçip şimşekler şeklinde parlamasını hisseti. Ne kadar zaman geçmişti bilmiyordu. Şimdi de terapi odam dediği büronun yanından girilen odasındaydı. Nasıl gelmişti buraya? Konuştuğu hasta şu anda sessizliğe bürünmüştü. Uzun zamandır yapıyordu bu işi, dinlemek konuşmak konuşturmak, uzmanlık alanıydı. Hep olumlu sonuçlar almıştı. Bu da onu çok mutlu ediyordu. Bu sefer durum farklıydı biraz. Adam uzun zamandır geliyordu terapiye.Ama istenen sonuca ulaşılamıyordu bir türlü, garip olan buna kendisinin çok üzülmemesiydi. Şimdi ise tüm duygular çıplaklığıyla ortada duruyordu bedenler giysili olsa da. Adam kendisiyle ilgili pek çok şey anlatmıştı. Ama en önemlisi kadına ait olan duygularıydı. Bu uyur uyanık haliyle söyledikleri kadının aklını iyice karıştırmıştı. Cep telefonunun sesiyle irkildi. Neden bu çay bahçesinde olduğunu hatırlamaya çalışırken telefonunu açmaya çalıştı. Arayan en yakın arkadaşı Nilay’dı. Bu akşam saat yedi de onun için randevu aldığını söyledi. Beraber gideceklerini ve uygun bir yerde buluşmalarını istedi.Umutlandı birden hangisi kendisiydi öğrenecekti. Bekleme salonundaki rutin geçen zamandan sonra doktorun yanına girdi. Gözleri mi ona oyun oynuyordu yoksa belleğimi? Hoş geldiniz diyen sese cevap veremedi. Çünkü sesin sahibi kendi terapi odasındaki aklını karıştıran adamdı.