İnanmak

Aslında kim olduğum önemli değil. Sıradan bir insanım işte. İnsan gibi yaşamaya çalışan, hep doğruyu arayan, yanlışa sapmayan, en azından sapmamaya çalışan ve yaradanın verdiği aklı doğru kullanan kullanmaya çalışan bir insanım işte...

Hayatın iniş çıkışlı yollarında, mutluluklarda, hüzünlerde, kolaylıklarda ve zorluklarda şükrederek yürümek bu hayat yolunda ne güzel, ne anlamlı. Herşeyde bir hayır vardır demenin ve bunu göremesek de buna inanmanın manevi gücü... İşte bu güç insanı hayata bağlar.

Aslında yaşamak inanmakla başlar, başta yaratıcıya. Bu sırrı çözdüğün zaman başlar hayat.

Bazı insanlar hiç ölmeyeceklermiş gibi yaşarlar bu dünyada.Gözlerini hırs bürümüştür onların, hep daha fazlasını isterler, başkalarının haklarını hiçe sayarlar ve hiç vicdan azabı da çekmezler, üstelik insan hayatını hiçe sayarak zulüm de yapmaktan çekinmezler, kısacası insanlık dışı diye nitelendirdiğimiz davranışlarda bulunurlar. İşte aklımıza gelebilecek tüm kötülükleri yapan bu insanların hiç birşeyden korktukları yoktur. Çünkü İNANMAZLAR, insanlık dışı yapılan tüm davranışlar gerçekten inanmadıkları içindir. Bu yüzden insan gibi yaşamak inanmakla başlar. Gerçekten Allahtan korkmayan insan herşeyi yapar.

Geçen gün rastgele çevirdiğim tv kanalında daha önceleri hırsızlık yapan ve şimdi çok pişman olduğunu söyleyen birisi vardı. Pişmandı yaptıklarından. Yapıyordum çünkü korkum yoktu diyordu, üstelik bunu söyleyen de gerçekten sevilen bir sanatçı. Yaşadığı manevi bir olayla aklı başına gelmişti ve Allaha inanmanın ne kadar güzel bir duygu olduğunu açıklıyordu. Daha sonra devam ediyordu, Allahtan korkmayan herşeyi yapar. İşte ben de kendi adıma durup düşündüğümde ve çevremi gözlemlediğimde bu söylenenlerin ne kadar doğru olduğunu farkettim. Ve bu düşüncemi paylaşmak istedim. İlk defa yazıyorum ve içimden geldiği gibi yalansız. Biz insanlar birbirimize bazı konularda yardımcı olabilirsek ne mutlu bizlere, ışığı yayabilmek ve aydınlanabilmek tek düşüncem bu benim. Ve sevgi... Hepimiz sevgiyle kalalım...