- Kategori
- Ruh Sağlığı
İnsan bazen...
Bazen insan kaçmak ister... Annesi saçını okşamasın, kimse halini hatırını sormasın, telefonları çalmasın, kimse ona günaydın demesin ister... Kendi halinde kalmak ister bazen insan... Dünya yakasından düşsün ister...
Yorgun bir kedi gibi otların arasına sığınmak ister insan... İnsandan, hayattan uzak, dili dışarda soluklanmak ister... Kaçmaktan yorulmuşsa ya da mücadele etmekten ya da belki rahatsızsa hayatta olanlardan saklanır kuytu bir yere...
Kısar gözlerini tek bir noktaya bakar çünkü yorulmuştur her şeye dikkat kesilmekten... Nefes alır derin derin çünkü yorulmuştur hızlı hızlı nefes almaktan... Bacaklarını toplayıp altına oturur çünkü yorulmuştur o bacaklar koşturmaktan...
Yeşil bir denize umursamazca bırakıverir kendini, yeniden kendi olana kadar... Yorgunluk vücudundan yavaş yavaş çıkıncaya kadar... Bakışı yeniden berraklaşıncaya kadar...
Zamanın akışını umursamadan geçirilecek günlere ihtiyaç duyar insan bazen... Yetiştirmesi gereken işler olmayan günlere... Kimsenin kendisinden bir şeyler beklemediği günlere... Robinson Cruiso gibi yaşamaya özlem duyar insan bazen, kısa bir süreliğine...
İhtiyaç duyar çünkü darmağın olan aklını, hayatını toplaması gerekir, yeniden canlanması, yeniden umut dolması ve yaşamaya heves etmesi gerekir...
Hayatın sadece keder, endişe ve mutsuzluklardan ibaret olmadığını ve her koşulda yaşanabilir olduğunu yeniden anlaması için gereklidir bu...
İşte bunun için insan zaman zaman durmalı istasyonlarda... Bir bardak soğuk su içmeli istasyon çeşmesinden, mendilini ıslatıp ensesine koymalı mesela... Rahatlamalı... Sonra devam etmeli yola...
Ya da o yorgun kedi gibi saklanmalı otların arasına... Dili dışarda derin derin nefes almalı... Sonra koşmalı oyun alanına yeniden...
İnsan zaman zaman kaçıp saklanmalı ve bulmalı kendini yeniden...
- Toplam blog
- : 408
- : 1090
- Kayıt tarihi
- : 17.06.06
Gazetecilik okudum... Ama gazeteciliği sırf yazabilme serüvenine bir adım daha yaklaşabilmek için ok..