İnsan hikayeleri 6

Yağmur yağıyordu... Saat sabahın 5.00'i...

Yağmur yağıyordu... Kadın erkek teri kokuyordu... Sarhoştu... Ya hiç ayık değildi ya hiç kadın gibi kokmamıştı... İçi sızlıyordu... Saat sabahın 5.15'iydi... Sarı peruğunu denize fırlatttı... Yağmurda yıkandı... Öpüşmemeye yemin etti...

Yağmur yağıyordu... Saat sabahın 5.20'si...

Yağmur yağıyordu... Bir sakallı, bir uzun boylu... Örtünecek umutları kalmamıştı... Ya hiç insan olmamışlardı ya hiç insan gibi yaşamamışlardı... Saat sabahın 5.25'iydi... Son umutlarını ateşe attılar ısınmak için... Yağmurda yıkandılar... Ummamaya yemin ettiler...

Yağmur yağıyordu... Saat sabahın 5.30'u...

Yağmur yağıyordu... Çatı akıyordu... Ev diyordu taştan duvarlara... Çocuğu üşümesin diye analığını örttü üstüne... Ya hiç kadın olmamıştı, ya hiç kadınlığı tatmamıştı... Saat sabahın 5.35'iydi... Koca bildiği adamın nedensiz dayağının bitmesini bekliyordu... Yağmurda yıkandı... Yemin etti koynuna girmemeye...

Yağmur yağıyordu... Saat sabahın 6.00'sı...

Yağmur yağıyordu... Açtı... Yalnız, kimsesizdi... Yüzünde yılların yol yol yorgunluğu... Ya hiç doymamıştı, ya hiç genç olmamıştı... Saat sabahın 6.15'iydi... Zengin artıklarını topladı, açlığını doyurdu... Yağmurda yıkandı... Yemin edecek birşeyi kalmamıştı...

Yağmur yağıyordu... Saat sabahın 6.30'u...

Yağmur yağıyordu... Üşümüştü... Öksürüyordu... Ya hiç çocuk olmamıştı, ya hiç büyümeyecekti... Saat sabahın 6.45'i... Çapaklı gözlerini oğuşturdu... Yağmurda yıkandı... Yemin etmeyi bilmiyordu....

Ve saat 7.00... Yağmur dindi... Güneş soluk yüzüyle aydınlattı şehri... Ölenler öldü... Kalanlar telaştı... Kimse kimseyi görmüyordu... Hayat akıp gidiyordu...

Bu da binlerce insan hikayesi... Yaşanmış ve yaşanmakta olan...