- Kategori
- Gündelik Yaşam
İnsan mısın?
insan mısın?
Gün yorgun kaslarımızda ilmek ilmek biterken yorgunuz tepeden tırnağa. Ki yorgunluğumuz utanır tarlada kiişçiden, pazarda ki ırgattan ama dedik ya bankada çalışmakdayız bizimkisi de beyin yorgunluğu. Sürekli bişeyleri takip etmek, işlemleri kaçırmamak eş zamanlı müdahaleler yapmak kayıt sağanağında yeri geldiği zaman dalga kıran olmak…
Binadan asansör kuyruklarına takılmadan merdivenle inmek. Bilmem kaç kat. Dön dön başın döner.Gayrettepe’de akşamın bu mesai bitiminde son bir gayretle evlerine ulaşmak için servis yolunu tutan insanlar. Kimsenin koordinatı kimseye uymaz, yere düşsen, biri kaldırır mı? Öyle bir telaşe içindeyiz ki, telaşeden insanlığımızı arkamızda bırakmaktayız da dönüp bakmaya bile zamanımız yok. Hep bir yerlere yetişmek, sanki hep geç kalmış vagonlara son nefeste kendimiz atma hissi. Oysa’’Dur Yolcu…’’dememiş miydi Atan. Dursak bi an, sanki dünya duracak, sanki yaşam,sanki nefes duracak.Bisikletin dinamosu gibi koşuşturdukça mı ışığımız yanacak? Ne kadar hızlı koşarsan koş, hayatı yakalayamazsın, peki ya aceleci adımlarında neler kaçırdığının farkında mıyız?
Işıklar dikili, Gayrettepe’nin en işlek caddesini bıçak gibi kesiyor kırmızı. Bir çığlık kulaklarımızı yakıyor, bir çığlık ki kan kırmızı.Ağa düşmüş yunus balığı gibi çırpınıyor ambulans trafikte . Sirenler çılgınca yol verin diye avaz avaz bağırıyor. Mikrofondan sürücü bağırıyor sağa yanaşın. Kimse kıpırdamıyor, sanki herkes heykel, birer soğuk taş.Ambulansta can çırpınır , dışarıda herkes taşa kesmiş.Yola atılırsın vicdanın trafik polisi Çünkü olmaz o yolda çoğu zaman ne polis ne açık bir yol. Araçları çağırısın ,ambulansa bir koridor ,bir damar yolu açarsın keşmekeşte.Işıklar karşıya yeşile döner, yayalar umarsız yola atlar, ambulans çığlık çığlığa..Kulakları müzik aletiyle tıkalı bir bayan sana fırça atar o an görmüyor musun yeşil yanıyor …Yüzün kırmızıya keser utanırsın insanlığından….
Kulakları tıkalıdır halkımın. Hep burnunun doğrultusuna gider, etraf çığlık çığlığa, kimin umurunda… Ta ki o ambulansta kendi canı, cananı çırpınıncaya dek.Ta ki kendi evinden bir şehit cenazesi çıkana dek.taki kendisine bir penaltı verilmeyene dek.ta ki kendi işsiz kalana dek.ta ki kendi çocuğu okula başlayana dek…
Kanamadan önce acıyı hissetmek, kanayanların yarasına kabuk olamasan da bari pansuman olmak. Olayları hangi kanaldan izlerseniz izleyin ama ‘’At Gözlüğü TV’den izlemeyin’’ Kulak duyar, göz görür eğer ikisini birden kullanırsan, içindeki insanlık büyür…
- Toplam blog
- : 220
- : 212
- Kayıt tarihi
- : 14.08.12
İşimiz gücümüz finasalpara, ama sevemedik hiç bir daim kendi malımız gibi bedenini. Neyse bize b..