İnsan olmak

İnsan olmaktır benim meselem,
bana sorma kağıt kalem
insan olmaktır benim meselem,
neşem, neşem kederim endişem

egoistin ilk albümünden güzel bir parça.

İnsan olmak, insan gibi olmak, insan gibi yaşamak. Çalışmak, onurlu para kazanmak. Akşam evine çalıştığın iş yerinden çıkarak kazandığın para ile ekmek almak. Avuç açmamak, muhtaç olmamak. Yönetenlerin görevi de bu insanların yaşadığı bir toplumun ortamını oluşturmaktır. Kimseye ve hatta devlete avuç açmayan insanların toplumunu oluşturmaktır, sosyal devlet budur. Onurlu insanların var olduğu bir devlettir sosyal devlet.

Gerekirse fabrikalar, iş yerleri açarsın sadaka niyetine verdiğin yüzmilyonlarca lira yardımla. Oraya insanlar çalışmaya giderler, kapılarına gelen sadakalarla değil çalıştıklarını düşündükleri iş yerlerinden kazandıkları paralarla geleceğe “emeksiz yemek olmaz” örneğini verirler. Dün pirince fasulyeye oy alanlar, bugün “sosyal devlet” adına dilenir hale getirdikleri milletten “buzdolabı çamaşır makinesi” ile oy istiyorlar, yarın ne ile oy istenecek. Geleceğe ne kadar onurlu insan bırakacağız dersiniz. Çalıştıramadığımız, işsiz bıraktığımız insanların oluşturduğu bir ülkenin daha sonra nelere eyvallah diyebileceğini düşününüz.

Yanlış yapılıyor, büyük yanlışlar bunlar. Bu ülkenin sermayesinin ülke insanının sırtından geçindiğini düşünen bir anlayış vardı bir zamanlar, şimdi yoksul bırakılan insanlar kimin sırtından geçiniyor?

Çalışmak ter dökmek, alın teri bu kavramlar yerle bir oldu, yardıma muhtaç hale getirilmiş insanların yarattığı toplumun onuru olur mu dersiniz?

Yazık çok yazık anlık zaferlere bir geleceği kurban ediyoruz, katlediyoruz geleceğimizi.

Öyle yoksullaştırılmış veya gurursuzlaştırılmışız ki, sadaka ile verilecek oylarının olmadığını söyleyen millet yarattığımız düşünürken, hani bana, hani bana diyen bir millet oluşturmuşuz heyhat.

O yardımları alanlar almasın mı diyeceksiniz. Ne diyebilirim, “ne koparsak kardır”, “yarın neler olur bilemiyoruz”, “çaresiz durumdayız” derlerse, söyleyeceğim şudur, “ o zaman çocuklarınızın geleceğini düşünün”.

Feodal devletler zamanında bile insanlara çalışmadan , emek harcamadan su bile vermezlerdi, ağalar, beyler onlara çalışacak topraklar, işler gösterirlerdi. Demokrasiler insanları ağa, bey, şövalye boyunduruğundan kurtarıp kendi kendinin efendisi yapıyordu, bize ne oldu şimdi?

Milleti çaresiz bırak sonra önüne üç beş kuruş koy. Peki bu insanlar buna nasıl kanıyorlar?

Bu ülkeyi yönetmeye talip olanların projeleri olsa belki millet sadakaya kanmayacak ama, onların beceriksizlikleri de çoğunluğu muhtaç hale getiriyor.

Dayanışma, yardım elbette insan olmanın bir gereğidir, ama göz göre göre yoksullaştırılan insanlara yardım etmek “sosyal devlet” olmak değildir.

Arzuhalim budur efendim.