- Kategori
- Aşk - Evlilik
Işıklı şehrin karanlık yabancısı

alıntıdır
Uzakları yakın kılabilmekti sevgi.
Bazen isyan olur dökülürdü dilimizden, bazen çığlık olur kilitlenirdi yutkunamazken.
Ama her şeye rağmen güzeldi bu yürekteki senle dolu o sevgi.
Günler geçerdi hasret çığ olur büyürdü yüreklerimizde.
Her sene bu kez kavuşacağız ümidi taşıyabilmekti sevgi.
Hesapsızca, plansızca seni görebilmekti.
Umulmadık bir anda karşımda belirivermendi.
Soluksuz konuşabilecek olan benin, senin karşında kilitlenip öylece kalıvermesiydi.
Bir çocuğun okula ilk başladığı gündü sevgi.
Heceleyerek seni tanımak, seni öğrenmekti.
Defalarca düşüp kanayan dizlerindeki yaralarını sarabilmekti.
Sana bir sen katabilmekti sevgi.
İçimde çoğaldıkça büyüyen, büyüdükçe yerine sığmayan, taşan bir seldi.
Bir tanrı misafiriydi sevgi.
Çıkagelmiş, hazırlıksız yakalamış,özlenen ve beklenendi.
Öylesine büyüktü ki bu sevgi, olduğu yerde durmaz koşar nerde olsan bulur sana gelirdi.
Sabırdı sevgi.
Ömür boyu "arada bir" var oluşlarına dayanabilmekti.
Ne zaman yorulduğunu anlamadan durdu, bir yerde mola verdi.
Sen şimdi ışıklı şehrin karanlık yabancısı.
Bu sevgi bir tek sana filizlendi.
Ve yeşermek için hep seni bekledi...