- Kategori
- Deneme
İsimsiz lanetler

İsimsiz lanetini yarasalarla paylaşmak, ay ışığında içilen bir şarabın tadını verir.
Genellikle sıcak ve bunaltıcı yaz akşamlarında ayin niyetine sıralarken lanetlerini teker teker tek dostluğunun yarasalar olduğunu anlayıp sırlarını onunla ay ışığında paylaşarak şarap yudumlamaktan daha iyisi yoktur.
Canlılar içerisinde en şanslısı yarasadır. Geceyi, sessizliği sever, görmez. Bu lanet edilmişliğin gölgesinde olup biten pis işleri görmez. Tek sorunu vardır, asla sağır değildir. En ufak bir tıkırtıyı hisseder, sessizlik ister.
Kirlenmişlikleri de görmez yarasalar.
Seçebilme şansım olsaydı yarasa olmayı seçerdim. Gecenin karanlığında, derinliklerde dilediğince süzülmek…
Ya da bir vampir.
Gece yaşardım, gece canlanırdım ve kan için her gün bir pisliği feda ederdim. Işıktan uzak dururdum. Işığını da kaybettiğim şu dünyanın ışıklarını da istemezdim. Bir mezarlık kenarında sessizliğime ağlar, geçmişime lanet ederdim.
Durmadan da müzik dinlemek isterdim. Kulağımın içinde hep bir melodi olsun, benimle birlikte gelsin, beni hiç yalnız bırakmasın isterdim bu melodilerin.
Melodiyi seviyorum, tınıyı seviyorum, geceyi seviyorum. Ama en çok sessizliği seviyorum.
Sessiz kalırdım ve kimsesiz olurdum. İnsanlardan uzak ruhumu bedeni yaralardan soyutlardım. Asla susmazdım. Atabileceğim en büyük çığlıklarımı ortaçağdan kalma şatomda atardım. Şatomu temizlemezdim. Böceklerden nefret ederim. Böcekler olmazdı. Örümcekler olurdu. Tek dostluğumun örümcek ağları ve yarasalar olduğunu hissetmek bana güç verirdi. Onlar yüzüstü bırakmaz.
Çok yalnız hissedersem kendimi ve bunu yarasalar dâhil geçiremeyecek olursa başka bir vampir arardım. Belki süpürgesiyle uçan bir cadıya yıldızlara yolculuğunda eşlik ederdim. Kulağımda melodilerim Epica eşliğinde. Kahkahalarından da korkmazdım. Çünkü bir cadının kahkahaları asla insani yaratıklarınki gibi sahte değildir.
Mutlu olurdum.
Her gece aynı insana isimsiz lanetler yağdırırdım. Bitmeyen tükenmeyen bir öfkeyle. İnançlarımdan arınırdım.
İnancım, inançsızlığın insanı güçlendirmesi olurdu. Bu yüzden arındırırdım bedenimi tüm inançlardan ve Amerikan şarkıcıları gibi ortaçağdan kalma şatomda haykırırdım:
Tamamen inançsızım!
İsimsiz lanetler yağdırmaya devam ederdim, söylentiler gerçek çıkıp, kıyamet kopuncaya kadar!