- Kategori
- Öykü
Kadınca Bir Öykü (9. Bölüm Final "Başarılı Kadınlar Kooperatifi")
Yüreğime Dokundun
Yüreğime Dokundun
Bir kaç ay sonra şansımız yaver gitmiş umduğumuzdan çabuk sonuç almaya başlamıştık. Kasabaya, şehire yetişebildiğimiz her yere ürünlerimizi ulaştırmak için inanılmaz çaba sarf ediyorduk. Annelerimin eşleri de yanımızdaydı ve bize her yönden yardımcı oluyorlardı. İstanbul a bile sipariş gönderiyorduk. Müşterilerimiz arasında lokantalar, şehirdeki fabrikalar da yerini almaya başlamıştı. Hijyene, doğallığa, görünüme, mükemmelliğe önem verdiğimiz için bir de yaparken sevgimizi kattığımızdan olsa gerek kısa zamanda güzel başarı elde etmiştik. Adımız iyiden iyiye duyulmaya başlamıştı...
Civar köylerden danışmaya gelenler, köy kadınlarına yardımcı olup onlara da yol göstermem için davet edenler olduğunda benim için daha başka bir mutluluk olmuştu. Bir köyün kadınlarını başarıya taşımak , yüzlerini güldürmek isterken, farkında olmadan kulaktan kulağa bir çok köyün kadınlarına örnek teşkil etmiştim. İnanamıyordum rüya gibi geliyordu. Şu an o günlerdeki mutluluğumu, heyecanımı hatırladıkça gözlerim doluyor.
Ve aradan yıllar geçti. Çiçeklerim günden güne açtı serpildi. Anneleri özgüven kazanınca, hayata bakış açıları değişince her şey daha da güzelleşti. Bir çok konuda bilinçlenince adımları ve yaşantıları yeniden şekillendi. Başarıdan başarıya koşarak kendi ayakları üzerinde durmayı öğrenip kendilerini de her konuda geliştirip mutlu olunca mutlu çocuklar yetiştirdi. Evde söz sahibi oldular. Maddi manevi her yönden rahatlayınca tartışmalar azalmıştı. Köy halkı da kalkındı ve mutlu oldu. Küçüklerimi mezun ettiğimde tayinim çıktı. Bu zamansız tayin beni bir hayli üzmüştü ama ben bir öğretmendim. Ve içimde çocuk sevgisi oldukça bu meslek aşkıyla yanıp tutuştukça mekan benim için fark etmez diyerek toparlandım.
Veda günü gelip çatmıştı. Güllü perdelere son kez dokundum, pencere önündeki emektar sedirime yüz üstü uzanıp hıçkıra hıçkıra ağladığım dün gibi gözümün önünde.Tahta merdivenleri inerken son kez gıcırdattım. İkinci ailem olan bu köy bende derin izler bırakacaktı biliyordum. Çok ama çok üzgündüm. Oldum olası sevmediğim vedalar yine yakama yapışmıştı. Tam kapıdan çıkacakken Sema' m geldi. Bir sarıldık ağlaştık ki sormayın gitsin. Ayak üstü bana bir soru sordu. O da benim gözlerimdeki hüznü farketmişti. Nedenini öğrenmeden beni bırakmayacağını anladım ve kaçamadım. Gider ayak onu üzmek istemediğim için sorusunu geçiştirdim fakat kurtulamadım. Allahtan o sırada kapı çaldı ve çiçeklerim geldi. Sema o güne kadar cesaret edip soramamıştı belki yaramı deşip beni üzmek istememişti. Demek son anda dayanamamıştı. Ama ben de şimdi anlatıp onu üzmek istememiştim. Rabbim gönlüme göre vermişti ve kaçıvermiştim. Kim bilir düğün için buluştuğumuzda belki bu kez öğrenmeden peşimi bırakmayacak. Artık bakarız bir hal çaresine.
Hepimiz köy meydanına kadar ağlaştık çiçeklerim, anneleri, aileleri , ninelerim, dedelerim herkes yanıbaşımdaydı.
Geçerken "Başarılı Kadınlar Kooperatifi' mize son kez doya doya baktım. El salladım adını kalbime, zihnime kazıdım.Göz yaşlarıyla herkesle vedalaştım.
Çiçeklerimle ayrılmak çok zor oldu. Şu an anlatırken bile süzülen gözyaşlarım gömleğimi ıslatıyor. Onları çok özledim. Güzel köyümün yitip gidenlerinin mekanları cennet olsun. Kalanların kulağı çınlasın. İyi ki yüreğime dokundular, iyi ki yüreklerine dokundum. Ve azimle hüzünlü gözleri güldürmeyi başardım. Her birinin yüreğimde ayrı yeri var.
Küçüklerimle, annelerimle zaman zaman mektuplaştık ancak yüz yüze görüşemedik. Nasipse Fidan'ın düğününde yine gözlerimiz buluşacak ve çiçeklerime kavuşacağım. Şimdi bu gönül ne uyumak bilir, ne o yol bitmek bilir.
Hayatınızda daima yüreğinize dokunan birilerinin olması dileğiyle sevgiler.
Son
SİBEL YILMAZ
- Toplam blog
- : 145
- : 716
- Kayıt tarihi
- : 22.02.18
1978 Bursa doğumlu. Kelimelerin Dansı ve Kırmızı Vosvos kitaplarının yazanı. Eşi ve kızları olmaz..