Kalabalık... Gürültü... Uğultu...

Sabah trafiği malum...

İşe gitme telaşında aceleci insanlar...

Hızlı hızlı adımlarla yürüyorlar.

Metroda sanki dünyanın sonuna gelmiş gibi uçarak iniyorlar merdivenleri.

Otobüs durağında bekleyenler neredeyse otobüsten hızlı biniyorlar araca.

Sabah vesait çok sık geliyor.

5 dakika neredeyse araları.

Ama...

Yine de kimseyi yetiştiremiyor hayata sanki.

Yığın yığın kalabalıklar hep bir önce kalkanın derdinde.

Kimse kimseyi görmüyor.

Hayatın gürültüsü belki de gözleri kamaştıran...

Yanındakinden bihaber kılan...

Kimbilir.

''Biraz yavaşlayayım'' deseniz...

Yığın yığın üzerinizden geçiyor kalabalıklar.

Kimsenin beklemeye tahammülü yok.

Kimsenin susmaya niyeti yok.

Herkes biryerlere yetişmeye...

Birilerine seslerini duyurmaya çalışıyor.

Düşünceleri bile büyük harflerle geçiyor gözlerinden.

Yaşamın telaşı hayatın sükunetini sürüklüyor peşinden.

Sakin olmak istedikçe yükseliyor sesler etraftan.

Uğultulu hayatın gürültücü insanlarıyla biraradasınız.

Hayatı yüksek sesle yaşayanlar, yüksek sesle de konuşuyor.

Neden diyacahsan...

Ne biliiimmm...

Ele işte :)

Kendi halinde biriyim, ziraat mühendisiyim. Emekli oldum ve kendi işimi kurdum. İzmir'de yaşıyoru..