Kapılar

Kapıdan sokağa çıkıp; insan yığınlarının içerisinde gezerken hiç düşündünüz mü? Kapının ardında neleri bıraktıklarını? Gün boyu kalabalık caddelerde gezinirken ve ardından döndüğünüzde mekânına karşılayan kapı… Kapı aynı kapı ya biz! Ya ardındaki biz!

Kaf Dağı'nın Ardına Açılan Kapı ya ne demeli? İnanıyorum ki her insanın bir Kafdağı vardır. Ardında sırları, hayalleri, sevdaları, özlemleri… Kendi dünyamızı belirleyen kapılar…

Kimimizin yazılmamış hikâyesidir kapı…

Vardır ya her insanın hayatında yaşanmışlıklar. Sadece kapının içindekiler bilir. Koca bir dünyadır kapının ardı. Neler yaşanır neler… Kimsenin duyamadığı bilemediği yaşanmış hikâyeler.

Kimimiz için bir umuttur kapı…

Çok bunalıp çaresiz kaldığımızda “Bir kapı kapanır, bir kapı açılır...” diye düşünürüz. Hasret ve hüznün bittiği, özlemin ve hüznün başladığı yerdir kapı. Aslında olumsuzluktan kurtulmanın simgesidir yeni kapı. Evet, bir umuttur kapı.

Haaa!... bide kilitlerle yetinilmeyip zincirlenmiş kapılar vardır…

Kim bilir ardında neler saklanılıyor. Dışarıyla buluşması engelleniliyor. Bir damla ışığın dahi içeri girmesine tahammül edilmeyen kilitli kapılar. Tıpkı mühürlü kalpler gibi. Ulaşılması, dokunulması mümkün olmayan gönüller gibi…

Ardında giz perdesi olan kapılar. Bize ait ya da bize yabancı mekânlara girerken ilk karşılayan ve son uğurlayan kapılar… Acıları, sevinçleri, kederlerimizi gerisinde bıraktığımız iki duvar arasındaki aralığı kapatan kapılar…

Kapıdır bize evimizi, iş yerimizi özel yapan. Bize ait olduğunu anlatır. Her şeyimiz onun ardında gizlidir; düşlerimiz ve gerçeklerimiz. Kederlenip içimiz kanadığında geçeriz bir kapının ardına, sığınağımız olur hep ardında kendimizle buluşuruz. Feryadımıza, figanımıza tanıklık eder dilsiz, sağır sadakatle bağlı bir dost gibi.

İşte gönüllerimizin derinliklerinde kapılar ve ardılları…

Hasan DEDE

24.02.2012