Karanlıkta süren yaşamlar.

Sayın Tahir Özgür’ün Sami Güner Kupası’nı kazandığı fotoğraflarını sol yanımı iyice acıtan bir melodi eşliğinde hazırlanan klibini izlerken bulutlanmış gözlerim (Abi zaten hava bulutlu niye bulutlandırıyorsun gözümü ya?) hafiften parmaklarım titreyerek yazıyorum. Hep derim fotoğraf karesinde hüznü, acıyı, umudu, sevinci, nefreti, sevdayı yaşarsınız. Aslında yaşayan o kareler. Bakmayın donmuş göründüklerine. İçine alır kaybeder sizi. Haaa bu arada, donmuşluktaki nefes alışı aksettirmek ise ustalık ister. Tahir Özgür’ün gönül gözüne, emeğine teşekkürler. Emek ve yürek konmuş karelere… Bilginin, birikimin yansımaları… Tebrikler… *** Kızdım bu kareleri izlerken kendime. Ölen madencilerin kanı yerde kaldı mı diye hayıflandım. Uzun süre takip etmiştim aslında. Şirket sahiplerini.. Hatta ölen madencilerden bir ikisinin yakınlarına bile ulaşmıştım. Sonra? Sonra o kadar gündem hızlı değişti ki bende kayboldum o hızda. İyi ki bu kareler var. Ya abi, niye böylesi anlık duyarlılık içindeyiz? Offff! O ekmekleri uğruna Akşam! Evlerine ekmek götüren madenciler. Ne akşamı be abi adamların gecesi gündüzüne, gündüzü gecesine karışmış yerin sonsuzluğunda. Onlar için ekmek takım elbisesiyle 8–17 çalışan insanın düşündekinden daha kıymetli. Karanlıkta süren yaşamlar. Cılız bir ışıkla aydınlanan dünyalar. Umutlar… Beyaz hayaller… Kömür karası. Onuru madencinin. Şerefli insanlar onlar… Dünyadaki en zor mesleklerden birini yapan şerefli insanlar. Ölmeden mezara girmek! hergün yeniden. Karanlıkta cılız ışık yardımıyla kazanmak ekmeğini. Cılız ışıkta gülümsemek yinede ümitle. Kolay iş mi abi? Teşekkürler… Tahir Özgür İnsanlığımızı, duyarlılığımızı, vicdanımızı, hatırlatan karelerin için… Tebrikler…