Kaybetdiğimiz aşklar..

Ya biz, binde bir kaşımıza çıkan dostluk, arkadaşlık, sevgililik fırsatlarını ne yapıyoruz. Akşamüstünün bir saatinde yorgun gövdemizi yaslayıp mırıl, mırıl konuşabileceğimiz, omzumuza dolanan bir kolun, başımızı yaslayabileceğimiz bir omuzun, belimizi kavrayan bir elin, uzun yollara dayanıklı aşkların sahibi karşımıza çıktığında tanıyabiliyor muyuz onu, değerini biliyor, biricikliğini, benzersizliğini anlayabiliyormuyuz? Yoksa hayatısonsuz, fırsatları sayısız sanıp kendimizi hep ileride bir gün karşılaşacağımızı sandığımız bir başkasına, bir yenisine ertelerken, hayat yanımızdan geçip gidiyor mu?..

Karşımıza erken çıkmış insanları yolumuzun dışına sürerken bir gün geridönüp onu deliler gibi arayacağımızı hiç hesaba, katmıyormuyuz. Hayat her zaman cömert davranmaz bize tersine çoğu kez zalimdir her zaman. Aynı fırsatları sunmaz toyluk zamanlarını ödetir.. Hoyratça kullandığımız arkadaşlıkların eskitmeden yıprattığımız Dostlukların, savurganca harcadığımız aşkların hazin hatırası ile yapa yanlızkalırız bir gün.. Bir akşamüstü yanımızda kimse olmaz ya da olanlar olması gereken yerdedeğildir.. Yıldızların bizim için parladığını göremeyen gözlerimiz gün gelir, hayatımızdan kayan yıldızların gömüldüğü maziye kilitlenir. Kedilerin özel bir anını yakalamak gibidir hayatımızdaki olağanüstü anları ve o olağan üstü kişileri yakalamak Bazılarının gelecekte sandıkları Bir gün geçmişte kalmıştır oysa.. Hani şu karşıdan karşıya geçerken trafik ışıklarında rastladığımız omuzumuzun Üzerinden şöyle bir baktığımız sonra da boş verip nasıl olsa ileride bir gün tekrar karşıma çıkar dediğinizdir.. Oysa tam da o gün onu kaybedip bugünlere geldiğiniz gündür. Kim bilir ? hayat suprizler ile doludur, belki dediğiniz gibi bir gün tekrar karşınıza çıkacaktır.