- Kategori
- Felsefe
Kaybolan kitabım

Selamlar efendim!
İki haftadır kaybolan kitabımı arıyorum. Benim için çok kıymetli anıları, yazıları vardı; içinde kurumuş papatyam bensiz kaldı. Aradım taradım sordum soruşturdum: Yok. Ondan beridir yeni kitaba el değiremiyorum ve vicdan azabı içerisindeyim.
Candan Erçetin'in 'nedense sustum' şarkısını dinlediniz mi yahu? Kabul konuyu birden değiştirdim ama bu şarkının müziğinde kendimi buluyorum.
İnce uzun etrafı hanımeli ve erguvanla dolu bir yol ve ben tek yürüyorum. Bir sağa bir sola kimi zaman ileri kimi zaman geri ama her düşme yeni kalkmanın habercisi. Hanımeli kokusu nefesinde, erguvanlar ellerine değmekte; e deniz durur mu, döner elbet kendiyle birlikte. Bu his meftun eder denizi düşürür yerlere, en derinlere başı değse de yere, gözü hep gökte!
Sözü üstada bırakalım...
Katre katre sen kokarsın nihayet toprağa düştüğümde
Ruhumun arzu dolu meyvesi sensin
Gül
Güle gülmek yaraşır, sevdaya da gül
Hani nerde aşkın sahibi gönül
Dur yorulma sevdam sana gülüm sevdaya
Gülü sakın verme başka sevdalara...
Tükenmez Kalem