- Kategori
- Deneme
Kayıp bir parça!

Anjelika Akbarı dinliyorum şimdi. Piyano, ney, çellonun huzurlu bütünlüğü içinde, gelip-gidiyor kelimeler. Uykum var bir parça; ama zihin faaliyette.
Yoğun bir gündü. Ve değişik derecede sevindirici bir doğum günüydü. Sanki ilk kez böylesi dolu dolu geçtiğini hissetim. Sanırım büyümek bu. Hep biraz daha biraz daha.
İçimde garip bir boşluk var herşeye rağmen. Bir puzzle düşün, kocaman bir deniz resmi, bir tarafı ışıl ışıl parlıyor güneşin altında, martılar cirit atıyor. Diğer tarafında fırtına, gökyüzü kapalı, deniz dalga dalga köpük köpük, insan yakınına yaklaşmaya korkar, ama bir o kadar da çekici.
Velhasıl, tam ortada bir parça eksik. Güneş mi, fırtına mı, martı mı, dalga mı bulamıyorum.
İşin kötüsü bilmiyorum da. Ama eksik bir parça hem de tam ortada
Bu yüzden işte. Bir türlü çerçeveletip duvara asamıyorum.
Tamamlanmış parçalara bakıyorum bakıyorum. Dönüp dolaşıp o boşluğa takılıyorum.Öyle de derin ki...
İçinden çıkamıyorum...
24 Şubat 2009
Bubinick