Kayıp Gül, Serdar Özkan

Arayışımın içindeyim, kendimi arıyorum. Yaşadığım hayatı tecrübe ederken, sürekli öğrenirken ne zaman kaybettiğimi bilmediğim kendimi arıyorum. Bu arayışta öğrendiğim, gördüğüm, okuduğum her şey tanıdığım her insan beni bana biraz daha yaklaştırırken benden de biraz daha uzaklaştırıyor.

Ben gittikçe çözümsüzlüğe doğru gittiğimi düşünürken okudum bu kitabı. Tam bir solukta… Okumadan önce kitap hakkında duyup okumuştum bir şeyler. Çevremden kitabı okuyan bazı kişilerin yorumlarını da almıştım. Ama bir yazarın dediği gibi aynı kitap her okura farklı şeyler söyler. Kitabın yazarı bile bilemez kime ne söyleyeceğini…

Hatta eminim ki aynı kitabı yarın veya iki gün önce okusam bana söyleyecekleri de bambaşka olacaktı.

Ancak bütün duyup okuduğum yorumların aynı fikir birliği var. İnanılmaz sürükleyici bir kitap… Bu da bence genç yaştaki bir yazar için oldukça ciddi bir başarı… Kurgusu, “bestseller” iddiası, insanı doyurması/ doyuramaması… bunlar bence oldukça kişisel yorumlar… Eksikleri olabilir… Ama genç bir yazarın daha pişmesi için de önünde uzun bir hayat var… Eminim o da pişecektir. Pişirdikleri de çok daha fazla lezzet kazanacaktır.

Kitap bana ne söyledi… Arayıştaki bu kadına, ” korkma” dedi, ” kendinden uzaklaşırken yaklaştığın da kendin” dedi.

Ben de bildiğim bir gerçeği bildiğimi fark ettim. Arayışım hızlandı. Ama şu anda telaşım azaldı. O şarkının o mısrası geldi takıldı aklıma “Sana öyle hasretim ki, bir çabam yok varam diye….”