Kendi ağırlığımız

Usulca ve kendince oturduğu masadan kalktı, Başını gökyüzüne çevirdi bu sonsuz boşlukta gidilecek ne çok yer, tanıyacak ne çok şey vardı. Aynı sonsuz boşluk onun içinde de vardı. Gücünü aklını toplamaya çalıştı. Bir bilinmezin eşiğinde olduğunun farkındaydı. Başka duygulardan, başka yerlerden gelip, başka duygulara, yerlere yola çıkmak için yoldan çıkmak gerek diye düşündü.Masaya içtiği kahvenin parasını bıraktı. Sırt çantasını kavradı, ne kadar ağırlaşmıştı. Hep böyle ağır mıydı, diye geçirdi içinden, yoksa ağırlık çantada değil kendi içinde mi idi? sonsuz boşluk dediği ''içinin ağırlığı ile ezilmek ya da ezilmemek'' ağzından birden bire dökülen bu sözcüklerden sonra yüzü aydınlandı. Gülümsedi...Kahvesinde kalan son yudumu da içti.

Uzaktan garsona el salladI. Sonsuz maviliğe son bir bakış attı. Onun için gitmenin gidebilmenin kendine sadakat ile bir ilişkisi vardı. Gözlerini gökyüzünden alıp yola koydu.