Kırık bir cam parçası...

Avucunda kırık bir cam parçası, farkında olmadan sıkıyordu parmaklarını ....Kanıyor , kanadıkça daha çok sıkıyordu  avuçlarını. O kadar yorulmuştu ki acı çekmekten ruhu, bu acı onun canını acıtmıyordu artık...

Acısını dindirmenin yolunu arıyordu umutsuzca, birden avucunu açıp iki parmağıyla tuttu camı. Sağına soluna baktı ve pek de tanımadığı birini gördü, hiç düşünmeden cam parçasını ona doğru sertçe vuruverdi. Aslında  bir nedeni olmadığını biliyordu ama duyduğu acı dolu çığlıkla mutlu olduğunu ve kendi acısının hafiflediğini farketti birden.

Bir yol bulmuştur artık, acısını hafifletmek belki de yok edebilmek için avucundaki  kırık cam parçasıyla tanıdık tanımadık herkese saldırmaya başladı.

Ruhunun acısını, başkalarına acı çektirerek iyileştirmeye çalışan biriydi artık.

Birden baktı , nereden çıktığını anlamadığı onlarca insan ve avuçlarında aynısından birer kırık cam parçası !

Ve hepsi üzerine doğru koşmaya başladılar...

Avucunu açıp camı bıraktı ve kaçmaya başladı... Ama nereye kadar ?

" Bunu ben istedim" diye düşündü ...İnsanların onu yakalayıp yere düşürdüğünde ise yüzünde tuhaf bir gülümseme vardı...