- Kategori
- Kültür - Sanat
Kırıldı abi..
Dün akşam, yürüyüş yapmaya çıkmıştım Taksim'e doğru. İş çıkışi direkt eve gitmeden tavsiye ederim benzeri turlamaları... Günün yorgunluğunu ve olumsuzluklarını eve yansıtmamak için bu gibi etkinlikleri yapmak olumlu yansımalar getirir düşüncesindeyim. (Tabiiki benim gibi bekarlar için değil, evli çiftler'e bu sözlerim)
Sonuçta yürüyüşler iyi geliyor insan'a...
Evet...
Taksim... Beyoğlu sokakları... İstiklal caddesi.. Alabildiğine ışıl ışıl.. İnsanlar renkli.. Tarih alabildiğine ihtişamlı ve ince sanatlar akıyor yüzyılların yorgunluğundakı duvarlardan..
Mısır satıcıları..
Kestane satıcıları..
Sokak gitar resitalist gençleri..
Muhteşem akşam manzaraları....
Yaklaşık 1.5 - 2 saat gezindikten sonra, Taksim-Harbiye istikameti çıkışında, yaklaşık 8-10 yaşlarındabir çocuk, ayakkabı boya sandığı kırılmış ve dağılmış durumda ağlıyor..
Yanına yanaştım..
"Geçmişolsun çocuğum.. Ne oldu böyle, neden kırılmış boya sandığın?"diye sorduğumda.."Düştüm ve boya sandığım kırıldı abi" diyerek ağlamasına devam ediyordu... ki..!
"..Nasıl olur..! düşüp, boya sandığı bu şekilde dağılıp, kırılması imkansız" dedim..
Manzara tıpkı tiyatro sahnesi gibi..!
Çocuk ağlamasını kesti...
Ve dediki..
"Abi, 25 senedir bu iş yapılıyor"..
Önce anlamadım..
"senin yaşın henüz 8-10 gibi gösteriyosun.. 25 yıl nasıl oluyor?" dedim..
"Ben yeni başladım, ama önceki yıllardan beri bu iş yapılıyor abi" dedi..
"Ne işi"diye sorduğumda..
..."Boya sandığımı kırılmış görüntüsünü vererek, etrafa araç ve gereçlerimi dağıtıyorum.. Ağlıyorum.. Ve insanlar bana acıyorlar, bazı kişiler 3 lira..bazı kişiler 5 lira veriyorlar.. 40 lira 50 lira birikimim olduğunda evime geri dönüyorum" dedi..!
Çocuğun o anlatışlarından sonra.. Bir an konuşamadım.. Gerçektem nutkum tutulmuş gibi oldum..!
"Önce okul... Önce okul... Önce okul"diye üç kez tekrarladım çocuğa..
"Yok abi.. Artık bırakacağım bu işi" diye, ciddi iş adamları gibi söylemlerde bulundu..!.
İşte fotoğraf..!
İşte manzara..
Sevgilerimle..