Kırpık dizeler

Geçtiğimiz avlularda solgun resimler kaldı

Ne çok yaralardan ne çok acılar kaldı...

Kuşların çoğu kanatsız kaldı...

Dikenleri güllerden fazla seviyorlar artık...

Güller namluların ayaz gölgesinde öylece

Birer tutam köpük şimdi.

Birazdan yok olacaklar...

Ak sakallı umutlar buluttan gövdeleriyle

Bereket yağdıracağını haykırıyorlar...

Sesleri ihanetten parçalanıp kayboluyor sonra.

Sonra kuzguni takkeleriyle

Plastik çiçeklere ruhsuz harflerle su taşıyorlar...

Kurşun eritiyorlar gözlerimizde

Ve artık gözlerimiz göz göz kanıyorlar.

Açlar ve yoksullar yağmur sanıyor

Bu ıslak acıları ve bu ıslak acıların dili olan

Yakarışları tanrının sesi sanıyorlar...

Ve şükrediyorlar ellerinde kalan

Son ölgün nefesleriyle....

Suların koynunda yamalı bir şaşkınlık gibi bekliyorum

Hüzün bir yerlerimden tırtıklıyor.

Nereye gitsem düşünüyorum.

Düşünüyorum ve düşlerimden sen çıkıyorsun

Ve sen kahramanım oluyorsun...

Çiçekler büyümüyor artık.

Ve çiçekleri vuruyorlar hasret büyüten yüreklerinden.

Her şey çay cücesi birer tomurcuk olup

Çürüyor rahminde umudun....

CAFER DEMİRTAŞ...

1956 Tunceli doğumluyum. 1975 Erzincan lisesi mezunuyum. 12 eylülün anti-demokratik uygulamaların..