- Kategori
- Deneme
Kış Masalı...
Kar yağıyor...
Yurdumun pek çok yerinde, çoktan giymiş gelinliğini tabiat ana. Giymiş de, hatta kirletmiş!... Bizim buralara ancak yağdı mevsimin ilk karı... Lodosuydu, poyrazıydı; kar yağdı ya sonunda. Nasıl da bekleyip durduk kar yağmasını; ne varsa!...
Hani göz yaşı dökermiş ya, gelinlik giymeden önce tabiat ana. “Önce ağlayalım!...” dedi kana kana, hep birlikte... Ve tabiat ananın sağanakları ile birlikte aktı gözyaşları... Ardından, lodos kuruladı yanaklardan akan göz yaşlarını; kimi zaman da karayel...
Ve bir gece yarısı, poyraz dayanamayıp da ortalığı kasıp kavurduğunda; çok ama çok üşüdü tabiat ana. Giyip bembeyaz gelinliğini kara kışın koynuna gelin giriverdi... O gecenin sabahına bembeyaz oldu her yer. Işıdı ortalık; aydınlanıverdi. Tabiat ananın kar beyazı(!) gelinliğinden gözleri kamaştı kurtların kuşların. Yem bulamayıp telaşa düştüler... Güneş mi?... O dayanamadı tabiat ananın gelinlik giymesine “Daha düne kadar, benim sevdam yakıyordu yüreğini...” diye çekip gitti başka diyarlara. Yok yok! Küsmedi güneş. Küser mi hiç tabiat anaya!... Hele alsınlar heveslerini bir birlerinden. Üç beş gün. Bilemedim bir hafta on gün... Bizim buralarda, öyle aylarca sürmez tabiat ananın gelinlik giymesi. Uzun süreli koynunda kalamaz ki kara kışın. Çıkarıverir gelinliğini, sıyrılıp gider üzerinden kar beyaz gelinlik...
Böylece biter gelinlik faslı tabiat ananın... Tüm dostları, onun doğurganlığını izler. Ağaçlar meyveye durur... Koyunlar, kuzuya... Toprak altındaki tohum çimlenir; insanların umutlarıyla birlikte...
Kar taneleri yüreklerimize düşüp serinletmesin gönüllerimizi; biz başımıza yağan karları nasıl olsa eritiriz... Sevgimizin sıcaklığında, huzur dolu günlere...
- Toplam blog
- : 161
- : 735
- Kayıt tarihi
- : 26.01.08
1955 yılının, aydınlık Nisan sabahlarından birinde; 22 Nisan sabahı duyulmuş ilk avazlarım… Üsküdar ..