Kış ve çocukluğum...

El değmemiş sabahları severim,

kar yağdığı günün ertesi...

Her yer temiz, çok sessiz...

şehir sanki derin bir uykuda.

Ne güzel,

kar yağarken lapa lapa

yudumlarsın çayını

ağzın yana yana...

Bir kuş, sanırım serçe

konmuş penceremin önüne

aranıyor ekmek kırıntısı

kar örtüsü içinde...

Çıkıyorum dışarı

ilk ben basayım

karların üzerine...

Yürüyorum,

gırc gırc gırc...

Bakıyorum arkama

kimse yok.

Tekrar yürüyorum

yine gırc gırc...

ayak seslerim...

Ne hoş o sesler duymak,

her yeri bozup dağıtmak.

Birazdan gün doğacak,

o inanılmaz

büyü bozulacak....

Emekli matematik öğretmeniyim... Amasya memleketim... Anneyim... ..