- Kategori
- Edebiyat
Kısa Boylu Gölgeler
Ben çocukken gölgeleri çok severdim. Pencerenin cumbasına oturur, parmaklığın arkasından saatlerce onları izlerdim.
Işığın gölgeye yenilmesi beni mutlu ederdi her nedense. Güneşi pek sevmezdim, annem de sevmiyor olmalıydı, o gitmeden sokağa salmazdı beni.
Benim gölgelerim kısa boyluydular. Tıpkı, üst katında sandık odası olan kısa boylu evimiz gibi.
Sokağımız da daracıktı zaten. Evleri yapanlarla sokağı yapanların arasında, gölgeleri koruyan bir ittifak olmalıydı.
Derken; annem; "haydi yatağa..." diye seslenirdi. Bu sefer gecenin gölgeleri ortaya çıkar; sokak lambasıyla asma dalları oynaşırdı bahçe duvarında.
Benim gidemeyeceğim kadar uzaklarda, uzun boylu gölgeler olduğunu duymuştum oysa. Hiç merak etmedim onları, resimlerine bile bakmadım, ısrar etseler bile bana.
Şimdi büyüdüm ben de; gölgelerle oynamıyorum artık. Gölgeleri sokaklarına sığmayan bir mahallede yaşıyorum, kendi gölgemin verdiği huzurla.
Ahmet Güreşçioğlu
- Toplam blog
- : 164
- : 710
- Kayıt tarihi
- : 13.09.06
1956 yılında doğmuşum. Tanrı Bilimi Eğitimi aldım. 78 kuşağından olmanın verdiği şevkle olsa gerek;..