- Kategori
- İstanbul
Kız Kulesi
İstanbul muydu sevdiğim, yoksa Kız Kulesi miydi beni ona çeken?
Kız Kulesini düşlerken martı oluyorum ve sabahın ilk ışıklarıyla boğazın serin sularında süzülüyorum… Sonra yalnızların kulesine, Kız Kulesi’ne ulaşıyorum.
O kadar efsane yazılmış ki onun adına, Kız Kulesi bile şaşırıp kalmış anlatılanlara...
Uğruna onca aşk hikayesi yazılmasına, etrafında o kadar aşık dolaşmasına rağmen aslında o yapayalnız. Ve kimsesiz...
Benim kadar çaresiz duruyor oracıkta.
O denizin, ben hayatın ortasında kimsesiz kalmışız.
İkimiz de yalnızlığa sığınmışız.
Dalgalar ne kadar sert vursa da yıpratamamış Kız Kulesi’nin bedenini. Her defasında direnmiş ayakta kalmaya. Fırtınalara göğüs germiş. Sonra güneşler doğmuş, gökkuşağı misafir olmuş ona.
Aşklara rıhtım olan Kız Kulesi, gündüzleri martılara sığınak olmuş.
Geceleri ise yıldızları konuk etmiş denizlerine. Onların pırıltısıyla ışıldayıp biraz da olsa mutlu olmaya çalışmış. Ve en güzel hayalleri bu gece vaktinde kurmuş. Dolunay ışığı altında kurduğu düşlerinde hep sevgilinin döneceği anı beklemiş...
Sensiz geçen gecelerde Kız Kulesi´nin kubbesine konuyorum ve uzaktan seyredenlere onun gözüyle bakıyorum. Kız Kulesi´nden bakınca İstanbul bir başka görünüyor. Bir başka gizem kaplıyor içimi. Gördüklerim karşısında büyüleniyorum. Bir başka İstanbul varmış gibi gözlerimde sanki.
Güzel olan bu şehir, bir başka güzel görünüyor bana. O zaman anlıyorum neden bırakıp gidemediğimi bu şehri...
O zaman anlıyorum sensizliğe rağmen neden direnip, İstanbul’a demirlediğimi.
Sen yoksun ama Kız Kulesi var. Onunla dertleşiyorum. Seni ona şikayet ediyorum.
Hem o senin gibi beni bırakıp gitmiyor.
Sadık bir sevgili gibi, sürekli karşımda duruyor.
Denizin ortasındaki duruşu, başına beyaz bir kurdele iliştirilmiş genç bir kızın endamına benziyor… Bana seni hatırlatıyor. Belki de bu yüzden çok seviyorum bu kuleyi.
Kim bilir…
Ey Kız Kulesi! bilir misin ki, dünyada tek olduğunu? Bilir misin ki, dünyanın dört bir yanından insanların seni bir kerecik görmek için can attığını?
Yalnız değilsin Kız Kulesi! O kadar çok sevenin var ki bilemezsin.
Kız Kulesi, yalnızlık kötüdür bilirim. Ve sen en yalnız olansın bunu da bilirim. Ama yine de sen denizin ortasında süzülmeye devam et. Devem et ki; aşıklar rıhtımsız, aşklar kimsesiz kalmasın.
Senin yalnızlığın onlara ders olsun ve birbirlerini asla yalnız bırakmasınlar…
- Toplam blog
- : 5
- : 839
- Kayıt tarihi
- : 04.11.06
Kadir Çaça, 03 Mayıs 1983 yılında Mardin'de doğdu. İlk, orta ve lise eğitimini İstanbul'da tamamladı..