- Kategori
- Bebek - Çocuk
Kızım Ada
Ankara, 27 Ocak 2015
Bir kızımın olacağını öğrendiğim gün neler hissettim hiç hatırlamıyorum. Doğduktan sonra da yani bebeklik evresinde de oğluşla farkını pek idrak edemedim. Sonuçta bebekti ve ihtiyaçları, tepkileri, ilk önce anneyi tanımaları aynıydı. Sevgili doktorum Uzman Dr. Hakan Turan’ın ilk doğumumdan önce de bana söylediği bir cümle kulaklarımdan hiç silinmedi, onun bu dünyada tek tanıdığı kişi sen olacaksın, 40 haftadır seninle, senin kokunu ve senin sesini tanıyor. Onun için hemen toparlan ve ona yol göster. Gerçi Ada anne karnında benim sesimden başka bir İspanyol ve iki Türk üç adamın sesini gayet iyi tanıyor, onların sesini duyunca karnımda oynamaya başlıyordu. İzin istemediğim için burada isimlerini veremiyorum ama Ada’ya hamileyken, Ankara’nın iki metro hattının yapım işinde çalıştım ve bu işin iki proje müdürü İspanyol ve Türk beyefendiler ve taşeron firma sahibi Türk kişiyle uzun uzun toplantılar yaptık. İspanyol müdürüm ile aynı odada çalıştığımız için Ada babasından çok onun sesini dinledi ve haliyle balast mat, kurp, haddahane, radye kotu, beton kırma, kazık, aç kapa hat, cer gücü odaları, gerilim, vs. nevi kelimelerle tanıştı. Hem de bunların İspanyolcasıyla ! Neyse bu parantez bayağı uzun oldu aslında duygusal bir yazı yazmak istiyordum, Milliyet Blogdaki yazılarıma bayağı bir ara verdiğimi ve kızımla ilgili hiçbir şey yazmadığımı fark ettim.
Kızım doğduktan sonra –ki doğumu da ayrı bir macera, yirmi gün önce Gezi olayları patlak vermişti ve biz doğumdan önceki üç hafta her Salı hastaneye gidiyorduk doğum başladı galiba diye, Güven hastanesi Kennedy’e yakın ve arabamız yandan vuruk, ön plakası eksik, gittiğimiz saatler gaz bombaları saati olduğundan doktorumuz eşime bak sen astım hastasısın sen de hamilesin sakın gaz yemeyin diye uyarıyordu.
Neyse onu da atlattık ve Ada 20 Haziran 2013 günü saat 23:08’de dünyaya geldi. Aman Allahım nasıl güzel bir bebekti, ve fakat biraz iri miydi neydi özenle aldığım hastane çıkış takımları küçük geldi direk abisinin üç aylık tulumlarını giydirdik. Doğduktan sonra yarı zamanlı çalışmaya devam ettim. Öğlen birde gidip beşte çıkıyordum, Adacığı emzirip bırakıyor ve sonraki emzirmeye yetişiyordum. Şimdilerde 20 aylık ve bir adet Zeyna, on aylık yürüdü, on sekiz aylık konuştu, şu anda gayet güzel cümleler kuruyor, “Anne kappandan korktuuummm” diyor mesela. Abisiyle boğuşup kovalamaca oynuyor. Ekmek yemeyi çok seviyor. Yemeklerini çatal, kaşık kullanarak kendi yiyor. Kızlar çabuk gelişir demişlerdi de anlamamıştım; Ada’yı tanıyınca anladım ne demek istediklerini. Hayatının devamını merakla bekliyor olacağım güzel kızım, her zaman söylediğim gibi iyi ki doğurmuşum. Artık çantamda kendi nüfus cüzdanımdan ayrı bir mavi bir de pembe kimlik taşıyorum ve ikisinin de annesi kısmında Zeynep yazıyor! Ne mutlu bana.
Annen Zeynep
- Toplam blog
- : 12
- : 556
- Kayıt tarihi
- : 10.03.11
Yirmi yıllık mütercim-tercümanım, şimdilerde öğretmenliği deneyimliyorum. Boş zamanlarımda yazmay..