Köpekler bile anne olmasın!...

Geçen cumartesi haftalık alışverişimi yapmış, elimde pazar arabası, son eksiğim peyniri almak için çıkıyordum rampa yukarı doğru… Güneş batmış, akşamın alacakaranlığının çökmeye hazırlandığı saatlerdi. Tam ortaokulu okuduğum enstitünün önünden geçtim ki canhıraş bir köpek havlamasıyla durdum.

Havlayan köpeği hemen tanıdım, birkaç gündür sabah 06:30’da evden çıktığımda çöpleri karıştırırken görmüştüm. Karın kısmında sarkan süt dolu memelerini görünce anne olduğunu anlamıştım. Büyük bir sevgiyle dolmuştu yüreğim. Vapura yetişme derdim olduğundan hiç yaklaşıp da sevememiştim ama ah keşke yanımda kuru mama olsaydı da verseydim diye düşünmüştüm. Kedim öldükten sonra da evde kuru mama bulunduruyordum sokakta gördüğüm aç kedi ve köpeğe vermek için.

Yoldan geçen arabaya havlıyordu. Arabaya sanki düşmanıymış gibi saldırmasına şaşırmıştım, gözlerime inanamadım. Lastiklerini parçalayacak gibi saldırıyordu. Tabii bu arada araba da yoluna devam ediyordu. Ben elimdeki arabayı kenarda bırakıp feryat figan “Ezilecek dikkat edin” diye bağırdım… Neyse ki bir şey olmadan geçip gitti araba. Ben köpeğin yanına doğru giderken bir araba daha geldi, bizimki yine saldırdı arabaya ve ben yine çığlıklar attım“Dikkat edin ezilecek” diye… Çünkü öyle bir saldırıyordu ki (özellikle lastiklere diş geçirmek istiyordu) ezilmesi kesin gibiydi…

Bu yaşıma kadar sevdiğim, başını okşadığım yüzlerce sokak köpeği içinden hiçbir köpek tarafından ısırılmadım. Hayvanlarla çok haşır neşir olduğum için yüz ifadelerinden ve hareketlerinden anlıyordum vahşi olup olmadıklarını.

Arabalara böyle vahşice saldıran köpeğe yaklaşırken yüzüne baktım. İnsanlara karşı da vahşi olabilirdi bana saldırabilirdi, ilk kez yaklaşıyordum, temkinli olmalıydım. Gözlerindeki o sıcak ifadeyi görünce hiç tereddütsüz başını okşamaya başladım. Bir yandan da söyleniyordum niye saldırıyorsun böyle, ezileceksin diye… (Oldum olası nerede bir hayvan görsem severken sesli olarak konuşurum onlarla, bazı garipseyen kişilerin
bakışlarından "deli mi ne" diye düşündüklerine eminim)

İşte tam o sırada enstitünün duvarının dibine park etmiş arabanın altındaki yavruları gördüm. Tanrım bu kadar mı güzellik olurdu. Tombik tombik dünya güzeli üç yavru gördüm. Şirinlik abidesi yavruları elime alıp sevmekten çekindim. Çünkü ne kadar anneyle aramda sıcak bir bağ kursam da konu yavruları olunca ve yavrulara zarar verebileceğim düşüncesiyle beni ısırabilirdi. Ondan sonra düş yollara kuduz aşısı vs.

Araba, yarısı kaldırımda yarısı caddeye taşmış şekilde park edilmişti. Yani yavrular arabanın altından çıktıkları vakit direk olarak caddeye çıkmış oluyorlardı. Bu durum onlar için çok tehlikeliydi. Ne yapsam diye kıvranıp duruyordum. Biraz sonra anne köpek içerlek bir girişi olan okulun kapısının önünde uzandı dinlenmek için. Ben de fırsattan istifade tombik yavruyu kucağıma aldım, nasıl güzel ve şirindi. Sadece üç yavru görmüştüm.Yarım saat orada kalıp onlarla oyalandım. O an için yapacak bir şey olmadığından yine arabanın altına bırakıp yoluma devam ettim.

Alışverişimi bitirip eve dönerken aklım hep onlardaydı. Ne yapabilirdim onlar için, düşünüp duruyordum. Eve geldiğimde olayı oğluma anlattığımda köpeği tanıdığını üç yavrusunu arabaların ezdiğini söylemez mi… Keşke bana söylemeseydin, duymasaydım, bilmeseydim dedim ama olanlar olmuştu tabii ki… Şimdi sürekli takip ediyorum onları, dün öğrendiğime göre Sivas kangalı olan çiftlik sahibi bir bey almış bir tanesini. Dilerim diğer ikisini de birisi alır da yavrucaklar araba altında kalmaktan kurtulur…

Annelik ne yüce bir duygudur, ancak anne olanlar bilir bu tarifsiz duyguyu derler, doğrudur da… Bence en basit ve kısa anlatımı şöyle: can ne kadar tatlıdır değil mi, canımızı korumak ve yaşamak için nasıl da özen gösteririz, nasıl da mücadele ederiz canımıza zarar gelmesin diye… Ama evladı konu olduğunda hangi anne canını vermez? Küçük istisnalar dışında her anne evladı için canını verir. Bu sorunun cevabı budur. İşte böyledir evlat sevgisi… Bu güzel anne köpek de yavrularını ezen arabalara tepkisinden ve onları korumak adına saldırmıştı ezilmek pahasına da olsa...

Hani halk arasında bir söz vardır “Köpekler bile ana olmasın” diye… Bazı insanlardan daha fazla gelişmiş değil midir bu annelik duyguları onlarda? Yaratan fazlasıyla vermiş bu duyguyu, bu güzel anneleri gördükçe sevgim daha da artıyor… Bazı annelikten yoksun insanları gördükçe de “Bir hayvan kadar olamamış” diye düşünürüm…

Sevgilerimle…