- Kategori
- Psikoloji
Korkuyorum!
aslında hiç birşeyden korkmuyorum. tek korkum, kendim...
İçten içe köreldiğim, anlamsızlığın tam içinde anlam kazanmaktan ötede bir yerde, kendimi kelimelere sığdıramadığım, anlatamadığım ve kurtulamadığım bir karanlığa haps olmuş durumdayım. Uzun vakitler oluyor ki, kendimi buralardan uzaklara savuramıyorum. Sadece yüreğimde hissettiğim, çoğu zaman benim bile akıl veremediğim olaylarla yüzyüze geliyorum.
Korkuyorum...
Kemdimden bahsederken... İçinde bulunduğum sıradışı yalnızlığın nedenini daha anlamış değil iken, neden kendimi bir başka bireye bağımlı hissettiğimide vurgulayamıyorum. Farkındalık sahibi bir olarak, neden duygularıma bu kadar zıt davranıyorum. Hayatımın üçte ikisini egoma yenilmemek için harcıyorum. Oysa, geriye kalan üçte birinde ise egoma yeniliyorum. Baktığımızda kazanmış durumda değilim. Üstelik çok büyük bir zaman kaybım var.
Korkuyorum...
İnsanlarla ilişkilerim konusunda... Arkama dönüp baktığımda, eleştirilen daha doğrusu yapıcı olmayan eleştirilere maruz kalmış, çoğu zaman toplumun dışında hareket etmem veya hâl ve hareketlerimin onların düzenine uygun olmaması, her ne kadar benim suçum olmasada, bu yargılama sürecinde insanlardan hoşlanmamayı öğrendim. Yalnız sevmemeyi değil...
Korkuyorum...
Hiç beklemediğim bir olayın esiri olmaktan... Günün birinde yaşadığım bir olay aklımı çok karıştırdı. Çok sevdiğim bir insanın bana karşı olan ilgisi ileriye gidince, ne yapmam ya da en azından nasıl bir tepki vermem konusunda bir fikir yürütemedim. Aslında o ilginin kaynağı neydi? Sıradan bir şekilde kendini tatmin etme çabası diyeceğim ama istismardı. Sonraları her nedense böyle bir beklenti içerisinde oldum. Onun beni özlemesini istedim. Egom istedi. Ben hayır olmaz dedim. Sonuçta üçte birlik kısmında yine aynı düşünceleri taşıdım. Bu yazıya düşen satırlarım, onu anmaktan başka bir şey değil... Yorgunluğun ötesinde, kaybolmuş duygularımın izini sürer iken, yapılması gerekenin ne olduğunu dahi düşünmek istemiyorum. Sonuçta yanlış bir duygu bile olsa onu arkadaşça, insanca ve dostça çok fazla seviyorum. Yaptıklarından ötürü...
Korkuyorum...
Hiç bilemdiğim yerlerde bildiğim bir şekilde kalmaktan....
- Toplam blog
- : 59
- : 588
- Kayıt tarihi
- : 08.05.09
Hayata dair çok fazla beklentim var aslında, fakat bu beklentileri karşılayabilcek zamanı yaratma..