- Kategori
- Bebek - Çocuk
Kreş Başlama Dönemi
Çözümünü bulamadığımız şeyler farkında olmadığımız alışkanlıklarımızsa!
Kreşe başladığımızın 3 ay öncesine dönersek hayatımızın en zor ve stresli günlerini yaşadık. Elif’in cana yakın olmasından dolayı 2-3 gün içinde kreşe çabuk alışır diyordum ama başladığı ilk 1 ay bizim için çok sıkıntılı geçti. İlk günler belirli saatler kreşte kaldı ve ben onu kapıda beklediğim için her şey yolunda gözüküyordu. Dördüncü günden sonra öğretmenimiz artık tam gün olarak devam edebileceğini söyledi ve asıl olay bundan sonra başladı. Hiçbir şekilde kreşte yemek yemiyor, tuvalete gitmiyor, okuldaki etkinliklere katılmıyor ve öğle uykusunda uyumuyordu. Akşam kreşten almaya gittiğimde de arabaya biner binmez ağlamaya başlıyor ve bu ağlamalar istinasız sabaha kadar devam ediyordu.
Sabahları okula bırakırken kapıda o ağlıyor ben ağlıyordum ve sonunda öğretmenimiz benimle konuştu. ’’Ezgi Hanım bu şekilde devam ederseniz bu çocuk okula alışamayacak‘’ dedi. Bir anne için çocuğunu orda ağlarken bırakıp gitmek sanırım en zor olan şeylerden biridir. Sürekli internetten alışma dönemi için yazılar okuyordum. Ağlayarak bırakıp gitmek doğru bir şey mi diye araştırıyordum. Tabi öğretmen arkadaşlarımı da bu dönemde sürekli arayarak bilgi almaya çalışıyordum. İnternetteki okuduğum bilgiler, bu hareketin doğru olmadığını söylüyor ama arkadaşlarımda bu durumun geçici olacağını ve bu şekilde alışacağını söylüyorlardı. Kafam o kadar karışmıştı ki ben üçüncü haftadan sonra olmuyor diye Elif’i kreşten almaya karar verdim. Çünkü bir çocuk yemiyor, içmiyor, tuvalete gitmiyor ve hiç etkinliklere katılmıyor ise orada mutlu değil diye düşünüyordum. Ama babası ve öğretmenleri eğer şuan alırsak bir daha kreşe alışmasının daha zor olacağını ve ilerisi için Elife bu durumun yarar değil zarar getirebileceği düşüncesindeydiler. Tamam diyordum ama içim içimi yiyordu ve benim de bu durumdan dolayı psikolojim bozulmuştu. Elif gündüz uyumadığı için arabaya biner binmez uyuyor ya da eve gelince ağlamaları hiç bitmiyordu. Beni o kadar yormuştu ki bende erkenden uyuyor ve hiçbir şey düşünemiyordum. Kafamın içinde sadece kreş ve Elif vardı. Öğretmenimizin söylediklerine inanmak istemiyor benim kızım nasıl böyle davranır diyordum. Öğretmenimiz ile konuşmalarımızdan kendimi sorgulamaya başladım. O kadar çok korumacı ve üstüne düşmüştüm ki Elif sadece kendisi olduğunda bir şey yapamayan ve bana bağımlı bir çocuk olmuştu. Ben varken her şey normaldi okulda ama ben yoksam sorunlar devam ediyordu. Bu sefer bağımlı anne, bağımlı çocuk ile ilgili bir sürü şey okudum. Çünkü bu sadece Elifin bana bağımlı olması değil benimde ona bağımlı olduğum anlamına geliyordu. Bazen biz anneler çok sevdiğimiz için davranışlarımızın farkına varamayıp onu korumak isterken aslında ona zarar veriyor olabiliriz. Çünkü sizin de belki başınıza ilk defa gelen olaylar olduğu için neler yapacağınızı, nasıl davranacağınızı bilemiyor olabilirsiniz.
Bundan sonraki süreçlerde ise bir ay sonra tuvalete gitmediği ve yemek yemediği için doktora götürmeye karar verdik. Doktor Elif ile konuştu yemek yemesi gerektiğini ve tuvalete gitmez ise hasta olabileceğini anlattı ve o günden sonra Elif okulda hem yemeğini yedi hem tuvalate gitmeye başladı hem de etkinliklere katıldı. Şuan sınıf’ın en çok konuşan çocukları arasında. Kendisi severek ve isteyerek okula gidiyor.
Bazen işinde uzman ve dış gözün yaşadığınız problemlerde devreye girmesi olayları daha da kolaylaştırabiliyormuş. Bu süreç ikimizin de yeni şeyler öğrenmesini ve olaylar karşısında neler yapabileceğimizi öğretti. Benimde problemlere karşı farkındalığım arttı. Bu durumu yaşayan anneler var ise kendinize ve ona zaman verip, onu ne kadar çok sevdiğinizi söylemek ve hissettirmek önemli olacaktır. Zamanla her şey çok daha iyi bir aşamaya ilerliyor.
Sevgilerle :)
- Toplam blog
- : 3
- : 73
- Kayıt tarihi
- : 24.07.20
Merhabalar, 15 yıldır Turizm sektöründe çalıştım ve bu süre zarfında sürekli kişisel gelişim konula..