Küçük Kız...

Hiç istemesem de büyüdüm. Aslında hep küçük bir kız çocuğu olmak en güzeliydi. Her şey daha berrak daha masum… Büyürken arkanda pek çok şeyi de bırakıyorsun aslında ama yine de yeni şeylerde öğreniyorsun… Öğrendiklerini kullanman gerekiyor yeri geldiğinde ama sen hala o içindeki küçük kıza kulak verince öğrendiklerini yok sayıp çocukça davranıyorsun. Hiç güzel olmasa da artık büyüyorum... Ve ben hep küçük olmak istiyorum küçükken sorumluluk diye bir şey yoktu söylediğin sözü ölçüp biçmek zorunda olmuyordun. Büyüyünce öyle mi ne söylesem nasıl söylesem kimseye zarar vermesem diye iki kez düşünmen gerekiyor ve buda oldukça kafa yoruyor… Ama şöyle bakarsan olaya büyümenin güzel yanları da var, mesela artık seni birey yerine koyup söylediğin şeylere kulak veriyorlar. Seni dinliyorlar... Bunu küçükken de yaparlar fakat küçüksündür kale alınmazsın küçük çocuğun aklına mı uyuyorsun derler. Bazen dikkat edin o küçük çocuğun aklı çok mantıklıdır… Şuan acayip bir duygu karmaşasındayım… Evin küçük kızının büyümesi gerekiyor... Ama büyümekten korkuyor… Hem büyüyüp de ne geçecek eline… O hep küçük kalsın hep sevilsin ona kimse karışmasın annesinin kanatlarının altında yaşasın… Ama düzen değişiyor yaş ilerledikçe küçük kızdan beklentiler artıyor... Daha sorumluluk sahibi olsun isteniyor... Zamanla bu küçük kızın nasıl büyüdüğünü göreceğiz… Ya çok akıllı ve mantıklı olur ya da deli dolu serserinin teki… ZAMAN gösterecek…