- Kategori
- Öykü
Küçüktüm büyüdüm
Kanadı Kırık Kuş
Sonsuz hayaller denizinde uçarken, sağ kanadımdan bir yara aldım.
Ben minik bir kız çocuğuyum ya, daha elleri kolları bir kınalı bebeğim ya ağlamaya başladım. Zorla ağlıyordum. Kendimi sıka sıka. Yaram kanıyordu. Nasıl durdurabilirdim bu akan kanı bilmiyordum. Şu koca dünyaya yumuk gözlerimle bakmaya çabalayan ben, yarama nasıl bakabilirdim ki. Onun dünyasında nasıl var olabilirdim ki. Ya ölürsem.
Bu düşünceler içerisindeyken sendelemeye başladım. Yüzmesini de bilmiyordum denize düşmek hiç içimden gelmiyor. Anneciğim her zaman ki gibi benim elimden tutsa, beni yakalasa keşke. Arkadaşım yokken saklambaç oynardık beraber hep beni sobelerdi. Kızıp ağlardım. Ben oynamıyorum deyip oyunbozanlık yapardım. O tabi bu durumdan rahatsız olduğumu anlardı. Sıkardı benim tombik yanaklarımı. Bir güzel ısırırdı. En azından kolumdaki ağrının sızısı kadar rahatsızlık vermiyordu bana.
Düşüyorum düşüyorum düşüyorum derken çakıldım bir yere kafamda yıldızlar dönüyordu. Çizgi film kahramanlarında olduğu gibi. A bir kuş yuvasının içerisine cuk düşmüşüm. Ait olduğum yuvaya ve yere düşmüşüm.
Kolum ah kolum. Kanadıkça kanıyor. Şiddetini artıyordu. Acı buymuş demek bu kadar insanın canını acıtırmış. Bu kadar yaralarmış. Zehrini böyle akıtırmış sinsice. Ben uykudayken. Pusularla yaklaşmışta kan izlerini yapmış. Benim kimsecikle derdim olmaz ki. Hainler!!
Yara alarak büyüdüm. Uyurken böyle uyandım işte ne oluyor diye. Varlığını hissetmedim bile son anda fark ettim. Ama nafile tam kolumdan tutmuştu beni düşman. Neyse ki büyüdüm. Bir kanadım kırık olabilir ama diğer kanadım sağlam.
- Toplam blog
- : 57
- : 287
- Kayıt tarihi
- : 16.12.10
Merhabalar. Anadolu Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı bölümünü bitirdim. Ordu Yeni Haber gazete..