Kurumuş bir papatya dalısın şimdi

Lal geldi dilime “gitme kal “ diyemedim. Bakakaldım ardından “geri dön” diyemedim… Gittin… Gittin, koşup ardından yetişemedim… Gözlerinden merhamet dileyip “ götür beni de gittiğin yere”diyemedim…

Gözlerimde yaş, gönlümde sızı, hayallerimde yüzünü bırakıp da… Bir kucak anıyı yığıp önüme gitmek varmıydı bu sevda da… Gün batımlarında bekliyorum seni yazıp yazıp ismini gönül defterime… Nereye çevirsem başımı sen gizlisin her köşe bucakta… Her yanımda izlerin var silmek istesen de… Silmek, bu o kadar kolay değil sevdiceğim öyle derin ki bıraktığın izler…

Yapamayacağım şeyleri isteme benden… Yırtıp atamam seni gönlümün kara kaplı defterimden… İstemesen de artık beni biliyorum ki içten değil bu sözlerin, dudaklarında kalmış birkaç kırık dökük sözcük… Hiç biri gönlünden kopup gelmemiş dile…

Korkma sula sevdamızı… Açsın yine çiçek çiçek… Bahar bahar dolsun yüreklerimize… Köklerimiz kavuşsun birbirine… Mis kokulu tomurcuklar hayat bulsun bülbül nağmelerinde… Beni sensiz bırakma sevdiceğim… Bilirim ki sen de yapamazsın bensiz…

Gözlerimde sağanak yağış, dudaklarımda hüzünlü bir şarkı, kalbimde buruk sancı, defterimin arasında kurumuş bir papatya dalısın şimdi…