- Kategori
- Sinema
Lost - 2
Sevgili okurlar,
Yaklaşık 36 saat önce LOST dizisi ile ilgili bir yazı yazmıştım. Diziyi beğendiğimi ve seyretmeyenlere tavsiyelerde bulunmuştum. Sevgili okurlar, bu yazı son 36 saat içinde 1034 kişi tarafından okunmuş, bu benim için bir rekor. LOST un bu kadar beğenildiğini tahmin etmiyordum. Meğer ilgilenen çok kişi varmış.
LOST neden bu kadar tutuldu? Her TV izleyeni ilgilendiren konusu olduğundan belki. İzleyenlere "siz de adada olsaydınız ne yapardınız?" sorusunu sordurduğundan belki. Farklı karakterlerin, farklı ülkenin insanların, toplumun farklı kesimlerinden gelen bireylerin bir arada yaşama zorunluluğu diziyi birçok izleyiciye ulaştırabiliyor. Bir Iraklı (Saddamın askeri) ile Amerikalının diyaloğu, Koreli karı kocanın yaşayış biçimi, bir kötürümün Adada yeni bir hayat bulması, uyuşturucu kullanıcısı rockcının kendiyle hesaplaşması, cerrah ile kanun kaçağı kadının ilişkisi son derece güzel bir araya getirilmiş. Dikkat ederseniz dizinin bir kahramanı yok. Herkes kahraman, dolayısıyla izleyici de kendini kahramanların arasında görebiliyor. Dizinin "ileride neler olacak" sorusu veya merakı da önemli. Dolayısıyla birçok varsayım oluşturubilme olasılığı, fanatik izleyici ordusunu besliyor. Senaristleri takdir etmek lazım.
Bugün bir gazete de okudum Kurtlar Vadisi dizisiyle Lost birbirine benzetilmiş. Fanatik izleyicileri arasında benzerlikler sıralanmış. Kurtlar Vadisi belki iyi reyting alıyor, ama LOST ayarına gelmesi için nasıl derler kırk fırın ekmek yemesi lazım. Şu an düşünüyorumda belki Ekmek Teknesi ile kıyaslamak daha doğru olur.
Son bir laf daha etmek istiyorum. Dizilere ciddiyet veren önemli bir unsurda araya alınan reklamlar. Reklam süresi dizi süresine yaklaşmamalı. CNBC-e de dizi arasında iki reklam kuşağı var ve dizi saatinde başlayıp saatinde bitiyor. Diziye ciddiyet veren bu önemli hususu göz ardı etmeyelim.
- Toplam blog
- : 487
- : 1730
- Kayıt tarihi
- : 01.04.07
1965 İstanbul doğumluyum. İTÜ Elektrik mühendisliğinden mezun oldum. Özel sektörde Kalite Bölümünde..
