Mahzun, kızgın...

Neler neler yitip gitti bir gecenin karanlığında...

Gölgelerin aydınlığında sevişti tüm korkular.

Çırılçıplak kaldı tüm duygular,

Çaresizlik aldı yerini tüm hislerin

Sustu tüm isyanlar...

Zamanın getirdiklerinden fazlaydı götürdükleri,

Kimi zaman mahzun, kimi zaman öfkeli,

Nice ateşin külü vardı da

Yoktu bir tek külü savuran rüzgar yeli...

Denizin tüm dalgaları hırçın,

Bazen mahzun, bazen kızgın...

Tohumlarını saçtığın toprak bile,

Çoğu zaman mahzun, çoğu zaman kızgın...

Issız kayalar, ulaşması zor yüksekliklerde

Deli bir rüzgar esiyor, savuruyor, gürlüyor

Bir mahzun, bir kızgın...

Sessizlik çöktü derinliklerde,

Ruhu körelten aynalar var da

Ruhu iyileştiren sönük hatıralar,

kimi zaman mahzun, kimi zaman kızgın...

İtaat ettiğin düzen adil oldu da

İtaatkarsız olan bir tek sen mi?

Mahzun, kızgın?

Herkes gibi yazar, çizerim. Dünyamı boyarım hepsi bu!..