Milliyetçilik câhilce tepkiler verdirtir

Hrant Dink, 2004 yılında sahibi olduğu Agos gazetesinde bir haber yapar. Haberde, Atatürk'ün manevi kızı Sabiha Gökçen'in yetimhaneden alınmış bir Ermeni kızı olduğunu söyleniyordu.

 

Haberden bir hafta sonra, Hürriyet gazetesi haberi manşet yapar.

 

Ertesi gün, Genelkurmay Başkanlığı resmi internet sitesinde haberi eleştirir ve haberi yapanları üstü kapalı tehdit eder.

 

Sonraki gün, Hrant Dink valiliğe çağrılır.

 

Daha sonraki gün, Agos gazetesi önünde toplanan ülkücüler, şu sloganları atar: 'Hrant Dink bundan sonra bütün öfkemizin ve nefretimizin hedefidir, hedefimizdir,' 'Ya sev, ya terk et!', 'Bir gece ansızın gelebiliriz' ...

 

*

 

Ne var ki bunda, diyenler olabilir.

 

Doğru, Hrant Dink'in haberinde bir anormallik yok; ama gelen tepkilerde çok şey var, gittikçe çoğalan bir cehâlet silsilesinden başka nedir ki?

 

Yakın tarihte yaşamış birinin Ermeni kökenli olduğunu söylemek, suç mu, ayıp mı, günah mı, hainlik mi?

 

Hrant Dink gazeteciliğin gereği bunu duyurmuş, peki gelen tepkiler tam bir utanç anıtı değil mi?

 

Milliyetçilik, sidik yarıştırmanın diğer adıdır; benim sidiğim, seninkinden daha kaliteli, daha iyi demektir.

 

Milliyetçilik, insanı o kadar cehâletin eşiğine getirir ki, düşünme denilen yetinin sonlanmasını sağlar.

 

Milliyetçilik, yapılan bir habere bile dozunun üstünde tepki göstermeyi sağlar. 

 

*

 

Türk milliyetçisi, Kürt milliyetçisi, Ermeni milliyetçisi, ne milliyetçisi olursanız olun, hepiniz birbirinin aynısınız; gücü ele geçirseniz, birbirinize aynı şeyleri yapacaksınız; birbirinizi üstün tutmanıza gerek yok, aynı şekilde düşünüyorsunuz ve cehâletin duvarı sapasağlam sizi sarmaktadır.

 

Mustafa Yıldırım - 08.06.2014