- Kategori
- Deneme
Minik dev
“ Zaman okuldur biraz da öğreniriz / Zaman ateştir, içinde yanarız biz “ DELMORE SCHWARTZ ( Çev. Talat Halman) Bu alıntıyı, dün akşam bitirdiğim Ayşe Kulin’ in “ DÖNÜŞ “ adlı romanından yaptım. İlk sayfada yazılıydı, okuduğum an karar verdim; bunu alıntılayıp bir yazımda kullanmalıyım, diye. Bu yazıma nasipmiş.
Öncelikle romanın bitiminden bahsetmek istiyorum. Öylesine hızla okumaya başladım ki sonlarına doğru,” o mutlu sona ulaşır mı acaba” diye. Alışkınım ya genelde çocukken izlediğim filmlerde mutlu sona. Fakat mutlu bitmedi bana göre; çünkü anne öldü. Ben de tıpkı çocukluğumda yaptığım gibi oturdum ağladım. Nedense bu sıralar annemi kaybetme korkusunu çok yoğun yaşıyorum ve o duyguyla bir kez daha yüzleştim. Ölmek öylesine itici geliyor ki bana, yine bu sıralar tabii. Hâlbuki “ ruhsal anlamdaki ölüm “ buncasına yaşanmışken…
Bir de aslında elimde çok güzel bir done var; ben babamı yıllar yıllar önce kaybettim ve ölmedim. Çünkü ben o dönemlerde; anne ya da babamdan birini kaybedersem öleceğime inanıyordum. Ölmedim. Zaman öylesine bir ilaç ki her derde deva. Onun için daha bir anlamlı geldi “ zamanla “ ilgili alıntı. Evet, zaman ateştir yanarız; zaman okuldur bir daha yanmamak adına kendimize savunma mekanizmaları geliştiririz ve zaman en iyi devadır, bilirsiniz ki öldürmediği sürece her acı geçecektir.
Ayrıca bana, bir diyaloğu da anımsattı, bu zamanla ilgili alıntı. Ruhsal bir programda rol yürüyen bir arkadaş; önde giden bir arkadaşına bir gün sormuş: “ Ben ateisttim, dolayısıyla bir yüksek güç anlayışım yok. Bunu nasıl çözümleyeceğim. Arkadaşı da sormuş; çok canın yanınca ne yaparsın?” O da “ Ağlarım. “ demiş. Daha daha derken, sonunda “ Zamana bırakırım. “ demiş arkadaş. “İşte senin Yüksek Gücün “ Zaman “ demiş.
Zaman kavramı ile o kadar dolu ki zihnim, biraz paylaşmaya ihtiyacım vardı. Teşekkürler sayfamda paydaş olduğunuz için. Çünkü ben böyle bir inanca sahibim; her acının paylaşarak azalacağı, her sevincin paylaşarak çoğalacağını düşünüyorum. Zaman dilimi olarak bir yanım acı çekerken bir yanımla da içimdeki “ minik dev “ i uyandırmaya çalışıyorum. Yine bir yol ayrımı ve ben kendimi kaybolmuş gibi hissediyorum. Çocukken okuduğum masallardaki o dev gelip beni kucaklasa ve beni hangi taraf benim için hayırlıysa oraya oturtuverse beni; kimse tarafından incitilmeden ve kimseyi incitmeden. Ya da bir nefes üflesin içimdeki “ minik dev “ e o canlansın, büyüsün ve benim seçimim olsun yine ne yaşayacaksam. Yani yine o nazik konu; balık tutmasın da tutmamı öğretsin bana.
- Toplam blog
- : 423
- : 186
- Kayıt tarihi
- : 10.10.11
İkbal Özlen DİNÇERLER. 14.02.1960 doğumlu. izmir Kız Lisesi Edebiyat Bölümünü okudu. Buca Eğitim ..