Mühür

deli kız ve kahramanı...

Önce burnuma kokun geliyor,

Ve daha ilk anda başlıyor direği sızlamaya..

Sonra saçlarımın arasında gezinen parmaklarını hissediyorum,

biliyorum içten içe kızıyorsun bana, saçlarımı kısacık kestirdiğim için,

ama çok özlemiştim uzun saçlarım ile senin parmaklarının dans etmesini,

katlanamadım senin okşayamadığın saçlarımın uzun olmasına..

Başımı yaslıyorum sol yanına, kalbinin sesini duymak istiyorum, ama yok..

Oysa kokun bile geldi hayalime bu defa..

Ağlamaya başlıyorum..

Boğazımda ki yumrudan kurtulmaya çalışıyorum aynı zamanda,

sesimi kaçtığı yerden çıkarabilsem konuşacağım seninle..

Son bir kez yutkunup “Baba” diye fısıldıyorum,

“Geldin” diyorum zar zor çıkan sesimle,

“Geldim kızım” diyorsun benimkinin aksine gür çıkan sesinle,

ve ben sadece susuyorum..

Bir süre daha saçlarımı okşuyorsun, yerimden kıpırdamadan sadece sarılıyorum sana..

Bir şeyleri mahvederim düşüncesi ile nefes alıp verirken bile korkuyorum,

bir o kadar da gözlerimi açmaktan,

gözlerimi açsam kaybolacaksın çünkü biliyorum,

Bu anı o kadar çok yaşadım, bu hayalde o kadar çok kayboldum ki..

Biraz daha susuyorum,

gözlerim hâlâ kapalı..

Sessizliğimizi delip geçen “Gidecek misin?” sorusu çıkıyor dudaklarımın arasından,

sen sessiz kalıyorsun bu defa,

“Gideceksin biliyorum” diyorum ağlamaklı çıkan sesimle..

“Gözdem..” diyorsun derin bir iç çekişle,

tıpkı gittiğin gün olduğu gibi çaresizce söylüyorsun adımı,

gözlerimi açıp bakamasam da sesinden anlıyorum çaresizliğini..

Ben “Gitme..” diye başladığım cümleyi,

“hayallerimde bari biraz daha kal” diye tamamlayamadan sen gidiyorsun..

Açıyorum gözlerimi,

bir damla firar ediyor kirpiklerimin arasından,

yıkılmışlığımın üzerine vurulan mühür misali,

sol yanağımdan süzülüp kalbime saplanan tek bir damla gözyaşı...

Dokunduğu her hayata iyilik katmayı hedefleyen bir pedagog adayı. 1993 Kopenhag doğumlu bir deli...