29 Temmuz '09
- Kategori
- Gündelik Yaşam
Mülteci
Zamanı elimde tutamıyorum kimi zaman. Kimi zaman da iteliyorum zamanı. Hoşça kal diyeli bir hayli oldu. Kendime, sevdiklerime, şehrime. Zaman sadece kendimle geçiyor. Bilmediğim bir ülkenin, bilmediğim bir şehrinde, küçük bir dairede. Neyse ki bana doğduğum şehri hatırlatan bir ağaç var penceremin önünde. Yazları pek sıcak olmuyor bu şehirde. Ama kışları çok soğuk oluyor. Bazen, bu tanımadığım şehrin caddelerinde yürürken, sakallarım buz tutuyor. O zaman üşümüyorum da yalnızlığımı anlayınca üşüyorum. Ama tercihlerim bana ait. İsteyerek kaçmanın sonucudur bu. Mülteci bir yüreğe sahip olmanın sonucu. Sığınacak bir ülkem, bir kimsem yok. Ben kendimle savaş halinde, kendimden kaçabildiğim kadar uzağa kaçıyorum kimsesiz. Bilerek kimsesiz. Kimseyi kendime alet etmek istemediğim için. Sokaklar sadece bana ait bu şehrin gecelerinde. Bu şehrin geceleri de gündüz gibi. İnsanları uyumayan bir şehir burası. Ülkemin şehirlerine benzemez. Bu şehrin sokaklarının, evlerinin ışıkları hep yanar. Bu şehrin insanları birbirini tanımaz. İstediğim buydu işte. Beni kimsenin tanımadığı bir şehirde yaşamak. İstediğini elde etmenin verdiği zafer duygusundan yoksunum ben. Ben kazanmayı ya da kaybetmeyi sevmeyenlerdenim. Ben kendime bile yabancı, kendini kazanma kaybetme tutkularından arındırmış biriyim. Ben kendine bir sığınak aramayan bir mülteciyim. Anılarını sırt çantasına yığan, rüzgarın yönünü bilen bir mülteciyim ben!..
- Toplam blog
- : 1
- : 397
- Kayıt tarihi
- : 28.07.09
1974 yılında İzmir'de doğdum. Eğitim amaçlı yurt dışına gitmiş olsam da tekrar İzmir'e döndüm. Çalış..