- Kategori
- Şiir
Münevver Hanım...

Ortaköyde doğmuş Münevver Hanım,
Tam bir İstanbullu ;
Tokatta eş ,dost ziyaretinde tanışmış Arif beyle,
Anlattığına göre soyduğu salatalığın kabuğu,
Arif beyin başına düşmüş,
Arif bey çevirmiş başını yukarı Münevver hanıma vurulmuş;
Hemen isteme, evlenme derken;
Ordan oraya geçen tayinler,
Arif bey Orman işletme Muhasebe müdürü nede olsa,
Son durak şirin Akçakoca,
Münevver hanım tam bir Cumhuriyet kadını, ATATÜRK aşığı,
7 çocuk bir de kızının çocuğunu büyütmüş bir dev kadın,
Kah torunu ile 66 oynayan bir çocuk,
Kah tüm çocuklarını sarıp sarmalayan bir dişi aslan,
Kah oyasını yapıp eve katkı sağlayan emekçi,
Komşuları ile konkeninden eksik kalmaz,
Beş vakit namazını da kaçırmaz,
Herkesin yardımına da koşmaktan geri kalmaz,
Farklı mı farklı Münevver Hanım,
Bir abisi vardı çok sevdiği,
Bir de onu sonradan bulan ablasının çocukları,
Onları da çok erken kaybetti Münevver hanım,
Ama en çok üzüldüğü kızı Zuhal oldu,
Erken denilecek yaşta kaybetti kızını,
Eşinden sonra kızının acısı ağır geldi,
Ondan sonra çöktü Münevver Hanım,
Münevver hanım?
O bana yıllarca analık yapan
Canım Annanem,
Şimdilerde Alzhemier hastası,
O bizi hatırlamıyor belki ama,
Biz onu hatırlıyor ve çok seviyoruz.
O bizim kıymetlimiz,
Allah seni başımızdan eksik etmesin ANNANEM..