- Kategori
- Deneme
Mutluluk hep uzakta
Yeterince çaba var mı mutluluk için?
Mutluluk çocukluğumdan kalma minik bir anı gibi canlanıyor zihnimde. Minik adımlarımdan anımsar gibiyim kahkahlarımı. Soyutlarımdaydı, biliyordum. Ama muhakak oradaydı. Ellerimdeydi, burnumun ucunda bir dokunuştu mutluluk. Mırıldanmalarımdaydı mutluluğum.
Kollarımı uzattım. Ellerimle yakalamaya çalıştım. Şimdi ayaklarımın tabanlarında yolda yürürken. Şimdi dudaklarımın ucundan dökemediklerim. Şimdi parmak ucuma çıksamda göremediklerim. Şimdi de olamayışlarım. Boyle hazin bir hatirayi animsarken gulumseyemediklerimde iste. Boyle umarsizca kapildiklarimin ardinda kalanlardan.
Eski bir sehrin ahim sahim olmayanlarinda yasarken kulaklarimda eski mutluluk kahkahalari. Sayfalari koparip atarken yasadigim kin ve hircinliklar, bir kivilcimin yansimasi gibi yanan gozlerimin icinde. Tirnaklarimla cabaladiklarim, tirnaklarimla tirmandiklarim, simdi tirnak aralarimda arindiramadigim acilar olmakta.
Acimasinlar, uzulmesinler ustumde bulunan rehavete. Soyunup atamadigim bu kiyafete kotu gozlerle bakmasinlar. Vucudum umutla dolu olsa da kiyafetlerim hala aci, hep aci..