- Kategori
- İlişkiler
Mutsuzuz çünkü.....?
Hayat en zoru ve en karmaşığı sınavların. Soruların cevabını öğrenmek için yaşamak, bedel ödemek gerek.
Başına gelmeyince anlayamıyor insan acının anlamını. Ne kadar yalnız olduğunu, kimseden fayda olmadığını.
Herkesin kendine göre sorunları var elbet ama insanlar bu kadar mı duyarsızlaşır çevresine...? Bu kadar mı vicdansız olur...? O halde neyi paylaşmak için toplumlar, aileler, akrabalıklar, arkadaşlıklar....? Niçin bir aradayız.
Neden evleniyoruz ya da çocuk yapıyoruz...? Neden yalnız kalmaktan ödümüz kopuyor ve yalnız kalmamak için deliler gibi çırpınıyoruz...? Arkadaşımızın babası kanser, ameliyat oldu ziyaretine gitmiyoruz. Annesi ameliyat oldu
ziyaretine gitmiyoruz. Kardeşimiz yoksul bir hayat sürüyor bizse saltanat, duyarsızıs. Ailemiz yoksulluk içinde yaşıyor biz lüks içinde. İnsanlar yiyecek ekmek bulamıyor biz otellerde ki 50 çeşit açık büfeyi beğenmiyoruz. Otel, onca aç ve çöpten ekmek yiyen insan varken artan yemekleri çöpe atıyor. Kimileri hertürlü lükse doymuş, ne yapacağını bilmez, herşeyi umarsızca tüketirken ve yinede mutlu olamazken bir taraf 400 ytl emekli maaşı ya da asgari ücretle çoluk çocuk geçindiriyor ve kira ödüyor.
Zenginler yardım yapıyor güya, dostlar alışverişte görsün. Hepsi göstermelik, hepsi acınası, küçük düşürücü ve dalga geçer gibi. Yardım dernekleri, vakıflar adı altında ticaret, soygun yapıyorlar bu yetmezmiş gibi vergiden muaflar, yardım amaçlı kuruyorlar diye. İnsanların gururlarıyla oynuyorlar. Yemedikleri, beğenmedikleri, tarihi geçmiş yardımlar yapıyorlar ve üstelik bir de basın çağırıp gövde gösterisi. İçim sızlıyor izlerken, insanlar 3 kuruşluk o yardımı alabilmek için birbirlerini ezecekler nerdeyse. İnsanlık ayıbı herbiri. Oysa biz Osmanlı çocuklarıyız. Dünyada aselati en iyi bizim bilmemiz gerekir. Biz Kurtuluş Savaşının çocuklarıyız. Yoksulluk nedir, paylaşım nedir en iyi biz biliriz. Osmanlı zamanında yoksullara yardımlar, gece , hava karardıktan sonra yapılırmış, kimse görmesin , yoksullar incinmesin diye. Oysa şimdi , bir görmemişlik, bir soysuzluk, bir zavallılık, şahsiyetsizlik var. Para bu kadar mı soysuzlaştırdı bizi...? Bu kadar mı şahsiyetsizleştirdi....?
Bu kadar mı kölesi olduk para denen kağıt parçasının. Gelenek göreneklerimizden uzaklaştık, paylaşmayı unuttuk, asaletimiz yitti. Oysa paylaşmak, yardım etmek, bir yoksulu sevindirmek, bir hasta ziyaret etmek öyle mutluluk verici ki.Paylaşmadan mutlu olunmayacağını bilmiyoruz. Paylaşamadığımız için bu kadar mutsuzuz.
Bazen isyan edesim geliyor bu adaletsizliğe, bu hayat denen sınava.''Allahım par
- Toplam blog
- : 147
- : 1030
- Kayıt tarihi
- : 01.07.07
14/02/1973 İstanbul doğumluyum.İstanbul Üniversitesi Turizm İşletme mezunuyum.İngiltere ye gittiğim ..