- Kategori
- Gündelik Yaşam
Ne güzel şeydi konuşmak seninle
Herkesin konuştuğu ama kimsenin ötekini dinlemek istemediği bir süreçte yaşıyoruz. Her kafadan bir ses çıkıyor ve kimse ötekini duymuyor. Çünkü karşılıklı konuşamıyoruz. Konuşmayı beceremiyoruz.
Konuşmak işteş bir fiildir. Gülüşmek, oynaşmak , paylaşmak gibi... Birbirine denk öznelerin ortaya bir konu koyup birlikte konuyu işlemeleri gerekir. Birine bağırıp çağırmak, emir vermek, azarlamak ya da nasihat etmek konuşmak değildir. Konuşmak için özgür bireyler konu üstünde görüşlerini belirtirler.
Bir konu hakkında konuşmak o konuyla ilgili bilgi birikimi ve yaşanmışlık gerektirir. Konuya ve konuşmaya ilgi ve istek karşılıklı olmalıdır. Akıcı ve çözümleyici bir konuşma için iki taraf da yoğun emek harcamalıdır. En önemlisi de iki taraf da birbirini özenle dinlemelidir.
Bütün bunlardan daha önemlisi konuşmanın bir hedefi, bir amacı olmalıdır. Laf olsun diye yapılan konuşmalar bireyleri yorar, yozlaştırır ve bıktırır. Oturup konuşalım diye bir araya gelindiğinde de çoğu zaman neredeyse hiç bir şey konuşamadan oradan kalkılır.
Konuşacak kişiler konuyla ilgili bilgi ve birikimlerini özgürce ve içtenlikle ortaya koymalıdır. Karşı tarafın sorularına açıklıkla cevap verilmeli, susarak veya vücut diliyle konuştuğunu yalanlayarak konuşmanın akışını bulandırıp bozmamalıdır. Tam tersine gözlerimiz ve yüz ifademiz konuşmanın gidişini desteklemelidir.
Bütün bu koşullar oluştuğunda biriyle konuşmak insanın ürettiği en soylu eylem haline gelebilir. yalnızlıklarımız yerin dibine girer bir anda. Bir anda yeryüzü renklenip güzelleşebilir. Anlaşmanın müthiş büyüsüyle aradaki dağlar aşılır, buzlar erir. İnsan olmanın erdemine ve tadına ulaşırız.
''Ben sana kendimi anlattım; şimdi de sen beni anlat'' diyebilir konu arkadaşınız. Onu yeterince ve gereğince dinlemişseniz ona kendini anlatmak duymak isteyeceği en güzel sevgi sözleri olabilir. Bir başkasının gözüyle ve diliyle kendini görmek ister insan. Anlaşılmak da denebilir buna. En büyük ihtiyacımız budur belki de... Anlaşılmak.
Beni anlamıyorlar!!! diye bağırır çocuklar ve gençler. Birbirini anlamamak yüzünden yıkılır güzelim ilişkiler. Kimse kimseyi dinlemediği ve anlamadığı için insanlar yalnızlığa, alkole ve uyuşturucuya sığınır. Kimsenin kendisini dinlemediğini ve anlamadığını sanan insanlar suskunlaşıp kendi içlerine gömülürler.
Son günlerde herkes her yerde kendini anlatmaya uğraşıyor. Kimse kimseyi dinlemiyor ama. sanal alemin en negatif, en geçimsiz, en aksi toplumlarından biri biz olmuşuz bu yüzden. Belki de bu yüzden bir araya gelip hiç bir sorunumuzun üstesinden gelemiyoruz. Belki de konuşamamak yüzünden batıp gideceğiz....
Ne yapıp ne edip konuşmayı becermeliyiz. ortaya bir konu koyup birlikte işlemeli ve üstesinden gelmeliyiz. Böyle bir konuşma saatlerce sürse de bittiği anda yeniden istenir ve özlenilir. Böyle bir konuşmak kuşların ötüşmesi, suların akması, dalgaların kayalarla sevişmesi kadar güzeldir...
- Toplam blog
- : 40
- : 661
- Kayıt tarihi
- : 11.01.12
Anadolu'da yoksul bir bozkır kasabasında doğdum. Yoksul, acı, zor bir çocukluk ve gençlik yaşadım..