Ne istedin dünya

Ne yaptım ki sana düşmanım oldun

Kalbimi ortadan ikiye böldün

Yaşarken hayatta ölmeden öldüm

Ne istedin dünya bir garip kuldan.

Yalan dünya hanlar, hamam mı verdin

Hiç bitmiyor çilen, tükenmez derdin

Tutunacak bir tek dal mı gösterdin

Ne istedin dünya bir garip kuldan.

Acılar içinde yüzdürdün beni

Nice diyarlarda gezdirdin beni

Tatlı canımdan da bezdirdin beni

Ne istedin dünya bir garip kuldan.

Neden beni yarı yolda bıraktın

Çıkmaz sokaklarda darda bıraktın

En iyi günümde zorda bıraktın

Ne istedin dünya bir garip kuldan.

Hiç mi acıma yok, hiç mi vicdan yok

Tertipli, düzenli hiç mi işin yok

Haktan, adaletten haberin mi yok

Ne istedin dünya bir garip kuldan.

Başıma yağmur, karlar yağdırdın

En zayıf anımda bana saldırdın

Bir gül iken açamadan soldurdun

Ne istedin dünya bir garip kuldan.

Kahkahayla gülmek yasak mı bize

Hep yokuş gösterdin inmedik düze

Verdiğin canı da çok gördün bize

Ne istedin dünya bir garip kuldan.

Kuş tüyüne koydurmadın başımı

Zehir ettin ekmeğimi, aşımı

Dindirmedin bir gün gözüm yaşını

Ne istedin dünya bir garip kuldan.

Yalandan, riyadan hoşlanırsın sen

Kötü insanlara hep bol keseden

Sağır mı kulağın, duymaz mısın sen

Ne istedin dünya bir garip kuldan.

Nice sevdaları düşürdün dile

Sevenler doymadı aşka, sevgiye

Rahat bırakmadın mezarda bile

Ne istedin dünya bir garip kuldan.

Abbas’ım yinede bıkmaz derdinden

Her türlü cefada gelse elinden

Yaşama sımsıkı sevdalıyken ben

Ne istedin dünya bir garip kuldan.

Abbas Yalçınkaya Güllük Şiir Güldestesi Antolojisinden alınmıştır.