- Kategori
- Kültürler
Nefret toplumuna doğru..!
Türk toplumu yani bizlerden sözedilirken pek çok şey söylenir ve bu özelliklerden biri de bizim hoşgörülü ve birbirini seven br toplum olduğumuzdan bahsedilirdi. Hatta "Biz Osmanlıyız" adlı kitapta yabancıların Türk toplumu üzerindeki düşüncelerini okuduğumda onlar kadar ben de hayrete düşmüştüm. Tamam hep söylene gelirdi bu tür güzel şeyler ama bunun bu kadar gerçek olduğunu onlarca insanın yazılı metinlerinden alıntılarla okumak daha bir etkili oldu açıkcası. Demek ki bu toplum bir zamanlar bu işi çok iyi yapmayı becermiş.
Gelelim bu zamana. Artık etrafımızda nefreti görmek artık o kadar zor değil. Kafanızı bir sağa-sola çevirmeniz yeterli. Gözlerinde nefreti göreceğiniz onlarca insana rastlamanız içten bile. Nefret bazen hayata, bazen etrafındaki herkese ve hatta kendine karşı bile olabilir. Sevgi toplumundan nefret toplumuna birileri yavaş yavaş bizi geçiriyor. Bu acın gecişin faturalarını da toplum olarak yavaş yavaş görüyoruz. Seri katiller, zevk için adam öldürmeler, tecavüzler, vahşetler daha neler neler... Özellikle büyük şehirler nefret tohumlarının çok daha kolay büyüdüğü mekanlar. Küçük yerleşim yerlerinde insanlar birbirini tanır; tanıdığı ve bildiği insanlara da çoğunlukla nefret duymaz. Ancak iş büyük şehir olunca kimse kimseyi pek bilmez. Böyle olunca da herkes diğerlerini potansiyel tehlike olarak görür.
Son 2 güne yaşadığım iki olayda bu gerçeği doğrular nitelikte. İş çıkışı eve gidiyorum. Evin sokağına yaklaştığımda öndeki araç duruyor, ardından bende durup beklemeye başlıyorum. Günün yorgunluğu üzerime çökmüş, artık arabayı bile otomatik pilota bağlamış gibi kullanmaya başlamışım. Öndeki araç hareket etmeye başlarken ben de hafiften gaza basıp harekete geçmek istyorum. Tam bu esnada iki aracın arasına hızla giren iki kişi karşıya geçmeye çalışıyor. Ancak benim gaza basmamla onun kendini aracın önüne atması eş zamanlı oluyor. Yayaların iki aracın aracın arasından geçmesi her ne kadar doğru olmasa da ben onları görüp görmez ayağımı gazdan çekip frene basıyorum. Yani benim hiç tanımadığım insanlara karşı en ufak düşmanca tavrım veya kötü niyetim yok. Zaten hayatta en korktuğum şeylerden biri de bir yayaya çarpmak. Eğer benim yerimde arabasını hızla harekete geçirmeyi seven başka usta(!) bir sürücü olsa belki de bu kişilere az da olsa çarpabilirdi. Bu kişilerden biri yaptıkları yanlış olmasına rağmen dönüp nefret dolu gözlerle bana baktı. Oysa beni hiç tanımıyordu bile. Ona göre ben arabasını insanların üzerine sürmeyi seven hasta ruhlu nefret edilmesi gereken biriydim. Ben de gözlerimi kaçırmadan ona baktım. Yüzümde göremediği nefretten olsa gerek, gerilen yüz ifadesi biraz yumuşadı ve bu şekilde karşıya geçti.
Bir sonraki benzer olayı da br bayanla yaşadık.Marketten çıkan bir teyzem, hiç sağına soluna bakmadan karşıdan karşına geçmeye kalkınca durumu farkedip hemen durdum. Arabanın tamponunu farkeden teyze döndü bana baktı. Söylene söylene gitti. Ancak onun gözlerinde de nefret vardı.
Şimdi şunu diyen arkadaşlarım çıkabilir." Hep de seni buluyor kardeşim..!" Istanbul' da araba kullanan herkesin başına bu sahneler onlarca defa gelmiştir, yani bana özel birşey yok. Hadi kabul edelim ki ben burada hatalıyım. Bu hata insanların birbirlerinden nefret etmesi için yeterli midir? Nerede bizim hoşgörümüz, nerede bizim birbirine değer veren ve saygı duyan toplumumuz.
Durup karşıdan karşıya geçen yayalara yol veriyorsunuz. Arkadaki araç neredeyse üzerinize çıkacak. Hatta bazen yol vermeye bile korkuyorsunuz. Çünkü siz durunca harekete geçen yayalar yandan gelip durmayan araçların altında bile kalabiliyor. Böyle kararsız kaldığım onlarca olay yaşadım.
Her gün işten eve gelince içimde en az bir iki üzüntüyü eve taşıyorum. Bugünlerde hep sorduğum bir soru var kendime:
"Ne oldu bize böyle..!"
Hoşcakalın..!
- Toplam blog
- : 410
- : 3283
- Kayıt tarihi
- : 13.04.06
Bilgisayar, elektronik, internet alanındaki son gelişmeler. Tüketici elektroniğindeki trendler. Otom..