- Kategori
- Gündelik Yaşam
Neredeydim ben ?

Duygularım çok kalabalıklaştı son zamanlarda..
Gözlerim hep iyiyi görmek ister oldu. Kötülüklere kör gibiyim. Sık otların arasından hep yemyeşil olanı geliyor sanki elime.
Sarı sıcak havaları yollama telaşındayım. Kuru - Sarı sonbaharım gelsin istiyorum. Ardındanda beyaz kışım.
Alınganım hayata karşı. Her denileni düşünüyorum saatlerce. Ama sanki bu düşüncem, kendimden öte bir düşünce ?
Bir başka boyuta geçmiş gibiyim.. Sanki sadece içimdeki canlı var usumda..
Yaşanılası zor dünyada nasıl yaşamayı öğrenecek..Kırgınlıklara karşı dik durabilmeyi başarabilcek mi ?
Terk edilmenin dayanılmaz acısını yaşarken içi burkulduğunda yavaşlatacak mı hayatını.
Duygularını rölantiye alıp kendini dinleyecekmi yorgunluklarını fark edip..
Yalnızlığın sanfonisi dinlerken notaları benimseycek mi ?
Kavuşmalarında o notaları yine hatırlayabilcek mi ?
Sevgilerini yarınlara bırakmadan yaşayabilecek mi ?
O en güzel cümleyi "seni seviyorum " diyebilmeyi sevecek mi ?
Duygularını ifade edebilmeyi "gözlerine" öğretecek mi ? İnsanların gözlerinin içine bakabilmeyi bilecek mi ?
Gidenlerin arkasından bakabilmeyi, dönüşlerini beklemenin gerekmediğini anlayabilecek mi ?
Bambaşka insanların, bambaşka hayatların da var olduğunu öğrenebilecek mi ?
Geceleri yatağına uzandığında "pembe hayaller" kurmayı becerebilcek mi ?
Peki ya ; "kendini kandırma seansları" nı yapabilecek mi ?
Şartlar ve beklentiler ne olursa olsun "kendi olabilmeyi" yaşayabilecek mi ?
Geldiği gibi cennet kokulu,saf,duru olmayı isteyecek mi ?
Ne olursa olsun "insanca" yaşamanın değerini anlayabilecek mi ?
Evet duygularım çok kalabalıklaştı. Belki de onun içindir ki yazamaz oldum. Çünkü yazdıkça yoğunlğun arttığını hisseder oldum..
Neredeydim ben ? diye sordum kendime. Gelen mesajlar beni uyandırdı belki de.
Evet duygularım çok kalabalık. Ama ben değilmiydim " paylaşmayı seviyorum " diyen ?
Kalabalık duygularımla yeniden merhaba ...