O Ses Çocuklar değil! O Ses Rayting'in sesi!

16 Temmuz 2014

 O Ses Türkiye Çocuklar yarışmasında dün akşam final vardı.

Yarışma çocuklar ve onların yetenekleri üzerine olunca seyrettim. Çünkü onların yarışmaktan da öte, "medeni cesaret göstererek sahneye çıkmaları" çok değerli. Hata yapmaları da çok değerli. Bu hataları, kendilerine ve onlar gibi müzik ile ilgilenen yaşıtlarına, ailelere dersler çıkarma olanağı sağlıyor. Bazı ailelere ve çocuklara örnek oluyor, teşvik ediyor, yön gösteriyorlar.. 

Jürinin ve yapımcının sorumluluğu çok fazla. Gelecek nesillere ulaşacak olan kaliteyi ve beklentiyi (belki de farkında olmadan) şekillendiriyorlar.

Uyarıları ve destekleri çok etkili olabiliyor. Bir üst tura çıkardıkları gençleri neden çıkardıklarını, çıkarmadıklarını ise neden çıkartmadıklarını net ifade etmeleri önemlidir.

Ama iş finale gelince net ifadelerin yerini, kalitenin yerini başka kaygılar alıyor.

Sonra kimse çıkıp da "neden bizden dünya kalitesinde ses çıkmıyorr" demesin. Ne ekersen onu biçersin. İbrahim Tatlıses ekersen ayrı şey biçersin. Pavarotti ekersen ayrı şey.  

Söyleyecek söz çok ama "rayting" denen illet dün akşam sözün bittiği yerdir. Geleceğin gençleri için kazanan Şahin olmuştur. Yani doğal yetenek varsa var. Eğitim falan boş.

Geçmişin Küçük İbo, Küçük Ceylan gibi çocuklarının birileri tarafından düğünlerde, festivallerde az acılı, niteliksiz mezelerine dönüştürüldüğü gibi olmamasını, birilerinin nitelikli ve vizyoner bir bakışla sahip çıkmasını dilerim.