Ödül...

At iziyle it izinin, sap ile samanın bir birine karıştığı dönemlerde acılar yaşanır, atlar acıyla kişner itler ağızlarından köpükler saçarak ulurken hiç bir şey kalıcı değildir ve gün olur devran döner, bu karmaşaya kişisel çıkarları için bilerek ve taammüden hizmet edenler de günü gelir ilahların kurbanı olurlar, artık çok geçtir. Mağdurlar “öteki”dir diye hukuksuzluğa karşı çıkmayan, dahası yangına körükle giden ve yargısız infazlarda az ya da çok tuzu olanlar da gün gelir sahip çıktıkları hukuk dışı uygulamaların kurbanı olurlar. Aşağıdaki dizeler otuz küsur yıllık... Ama bugün de geçerli.

ÖDÜL

Bir zamanlar ferman çıktı birilerin asmaya,

Heveslendi bir ağaç darağacı olmaya.

Ağaç dallarını gerdi,

İdamlıklar can verdi.

Bu onurlu görevinden ötürü,

Ağaca önce madalya taktılar.

Sonra da kesip biçtiler ağacı,

İdamlıklara tabut yaptılar…