Öğrenilmiş çaresizlik

"Bir laboratuarda deney yapılıyor. Büyük bir akvaryum var. İçine bir büyük balık ve çokça küçük balık atılıyor. E tabi haliyle büyük olanı acıktıkça küçükleri yiyor... Daha sonra akvaryumun ortasına dikey bir cam yerleştiriliyor ve akvaryum ikiye ayrılıyor. büyük balık bir tarafa küçük balıklar da diğer tarafa yerleştiriliyor. büyük balık cam bölmeyi geçmek ve küçük balıkları yemek için defalarca deneme yapıyor. Bu durum tam 28 saat boyunca sürüyor. 28. saat sonunda büyük balık artık diğer tarafa geçmek için mücadele etmeyi bırakıyor. Ve sonunda cam bölmeyi kaldırıyorlar. O da ne! büyük balık küçükleri yemek için hiçbir hamle yapmıyor. Saatler geçtiği halde onları yemediği görülüyor...

Buna psikolojide "öğrenilmiş çaresizlik" deniliyor.

İstatistiklere göre bir çocuk ergenlik yaşına gelinceye kadar ortalama 148.000 defa anne-babanın "yapma, elleme, dokunma.." gibi sözlerini duyuyor. Böyle olunca da çocukta büyüyünce "yapamama", "edememe" özellikleri gelişiyor ve kendine güveni yitiriyor." (İnternet)

Bir deney de benden…

Bir köpeği kafese kapatırsınız… Daha sonra köpeği bir sopayla rahatsız etmeye başlarsınız… Köpek uzun zaman sopaya saldırır durur… Belirli bir zaman geçtikten sonra artık ne yaparsanız yapın bir köşeye siner ve herhangi bir saldırı girişiminde bulunmaz…

Köpekle sizin dolayısıyla sopanın arasındaki engel olan kafesi kaldırıp da sopayla rahatsız ettiğinizde artık köpek sizi parçalayabileceği halde kendisini koruma girişiminde bulunmaz…

Eğer hiç kimseye karşı kendisini savunma girişiminde bile bulunmayacak yada en ufak bir karşı duruşta köşesine sinecek, ayakları üzerinde durabilmek için onları emirleriyle kontrol altına alacak birilerine ihtiyaç duyan çocuklar isterseniz, her istediğinizi yaptırmak için bağırıp çağırın, her yapmak istediklerinin karşısında direk reddedici durun ve "ONLARI EZEBİLDİĞİNİZ KADAR EZİN!"