- Kategori
- Deneme
Oldu en sonunda oldu
“Yağmuru seviyorum diyorsun
Yağmur yağınca şemsiyeni açıyorsun…
Güneşi seviyorum diyorsun
Güneş açınca gölgeye kaçıyorsun…
Rüzgârı seviyorum diyorsun
Rüzgâr çıkınca pencereni kapatıyorsun…
İşte, beni sevdiğini söylediğinde
Bunun için korkuyorum. (Anonim)
İşte, ben de sevmekten bu yüzden korkuyorum. Çünkü korkunca ben de kaçıyorum. Kendime güvenemiyorum; romantik bir aşkı, yetişkinlerin sevgisine dönüştürebilecek o gücü kendimde göremiyorum. Fakat yine de “ isterim de isterim “ şeklinde çocukça bir inatla istemeye devam ediyorum. Ne denir?
Şöyle diyebilirim:
“Nereye koşuyorsun? Gökyüzünün içinde olduğunu görmüyor musun? (Christine Singer)
Ya da şöyle bir söylem de geçmiyor değil içimden:
“Bana surat asma hayat;
Misafirim sonuçta kalkar giderim.( Özdemir Asaf)
Bir söylem daha var ki; inşallah onu söylemek nasip olur. O da:
“ Oldu en sonunda oldu! “